Άρθρο του περιοδικού ΑΝΩΘΕΝ Αυγούστου 2003
Επιτρέπεται η ανατύπωση μόνο με αναγνώριση του συγγραφέα
Ήταν Παρασκευή 24 Μαρτίου 2000.
Εργαζόμουν ακόμη σαν διευθυντικό στέλεχος μεγάλης Χημικής Βιομηχανίας. Ο Κύριος
με είχε ήδη καλέσει να Τον εμπιστευτώ στο θέμα της επαγγελματικής
σταδιοδρομίας, εγκαταλείποντας την υπαλληλική μορφή εργασίας, για να εργαστώ
για Αυτόν σαν κήρυκας του Ευαγγελίου υπό πλήρη απασχόληση. Είχα δει αρκετές
οράσεις και όνειρα που μου έδειχναν το κάλεσμα μου από τον Κύριο, και επομένως
το ήξερα ότι κάποια μέρα η ζωή μου θα άλλαζε πορεία. Όμως φοβόμουν ακόμη και να
το σκεφτώ. Ήθελα να καθυστερήσει όσο το δυνατόν περισσότερο. Η σκέψη ότι μπορεί
να έφευγα κάπου μακριά σαν ιεραπόστολος με τρόμαζε και την απέφευγα διαρκώς.
Εκείνη την Παρασκευή είχαν
συμπληρωθεί περίπου 6 μήνες από τότε που κατάλαβα ότι ο Κύριος με είχε βάλει σε
μιας μορφής «περιορισμένη κρίση». Ανάμεσα σε άλλα προβλήματα, είχα διαπιστώσει
ότι είχε απομακρύνει το πρόσωπο Του από μένα. Δεν άκουγα πλέον την φωνή Του
όπως παλιότερα. Δεν είχα καλή επαφή με το Άγιο Πνεύμα, έτσι όπως γνώριζα. Τον
εκζητούσα, αλλά δεν μου απαντούσε. Όμως υπήρχε παράλληλα μια φράση που
καθημερινά στριφογύριζε μέσα στο μυαλό μου. Ήθελα να απαλλαγώ από εκείνη τη
σκέψη, αλλά δεν μπορούσα, γιατί φοβόμουν τις συνέπειες. «Απελευθέρωσε τον εαυτό σου για να βρεις την θέση σου μέσα
στο Σώμα του Χριστού» ήταν τα λόγια που διαρκώς πετούσαν μέσα στο
μυαλό μου. Τι σήμαιναν; Ήξερα ότι έπρεπε να φύγω από την τοπική μου εκκλησία
σαν πρώτο βήμα. Όμως δεν έφευγα, γιατί δεν ήξερα σε ποια άλλη εκκλησία να πάω.
Εκείνη την Παρασκευή είχα πια κουραστεί να παλεύω με τον Κύριο… Φώναξα με
απόγνωση:
«Πες
μου τι θέλεις; Θα το κάνω, αρκεί να τελειώσει αυτό το μαρτύριο». Μου
είπε για μια ακόμη φορά να φύγω από την εκκλησία μου, και εγώ για μια ακόμη
φορά προσπάθησα να διαπραγματευτώ «πες μου που να
πάω και θα φύγω». Όμως δεν υπήρχε αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Όταν
ο Κύριος μιλά πρέπει να υπακούμε χωρίς αντιρρήσεις… Αμέσως μετανόησα, και είπα:
«Εντάξει Κύριε, θα φύγω. Όμως ζητώ να ακολουθήσουν
υπερφυσικές μαρτυρίες ότι έκανα την σωστή κίνηση», και αποφάσισα ότι
δεν θα ξαναπήγαινα στην πεντηκοστιανή εκκλησία όπου υπηρετούσα σαν αρχηγός της
ομάδας πολεμικής προσευχής.
Λίγες ώρες
αργότερα ο Κύριος μου είπε: «Κήρυξε τους
αγγέλους». Με ξάφνιασε, και αναρωτιόμουν τι να σήμαινε, και τι
έπρεπε να κάνω. Αργότερα με ρώτησε: «Θα πήγαινες
στην Αφρική;» Με πολύ φόβο καθώς συλλογιζόμουν τους κινδύνους και το
κόστος είπα τελικά «Ναι...». Λίγες ώρες
αργότερα χτύπησε το τηλέφωνο μου. Μια αδελφή από την ομάδα προσευχής μου είπε:
«Ο Κύριος θα σε πάει να κηρύξεις σε πολλές
εκκλησίες σε όλο τον κόσμο».
Την
Δευτέρα 27 Μαρτίου 2000 έλαβα ένα άλλο τηλεφώνημα, όπου μου ζητήθηκε να κάνω τα
εγκαίνια μιας νέας εκκλησίας, που θα άνοιγε την Παρασκευή 31 Μαρτίου. Καθώς
ρώτησα τον Κύριο, μου είπε ότι για εκείνο το κήρυγμα ήταν ο Λόγος Του να κηρύξω
τους αγγέλους. Πράγματι κήρυξα για τους αγγέλους εκείνη την Παρασκευή, και από
τότε κάτι άλλαξε στην διακονία μου, η οποία έμοιαζε να ανέβηκε σε ένα νέο
επίπεδο αποκάλυψης και εξουσίας. Μετά από 2 ημέρες, την Κυριακή 2 Απριλίου,
κήρυξα σε κάποια άλλη εκκλησία. Στο τέλος με πλησίασε ένας Αφρικάνος κύριος τον
οποία δεν γνώριζα προτύτερα. Μου συστήθηκε σαν Joseph Obamwonyi, Ποιμένας, ιδρυτής της Εκκλησίας
του Ζωντανού Χριστού στην Νιγηρία, με 10 τοπικές εκκλησίες. Μου πρότεινε να πάω
για διακονία στην Νιγηρία για το ετήσιο Συνέδριο των εκκλησιών του, τον
Αύγουστο του 2000. Ξέσπασα σε γέλια, και όταν με ρώτησε γιατί γελάω, του
εξήγησα ότι μόλις πριν 10 ημέρες ο Κύριος με είχε ρωτήσει εάν θα πήγαινα στην
Αφρική.
Μέσα στους
επόμενους 2 μήνες ο Κύριος άνοιγε διαρκώς νέες πόρτες για διακονία σε διάφορες
εκκλησίες. Επίσης άρχισαν διάφορες προσκλήσεις για να κηρύξω στο εξωτερικό. Μέσα
στους επόμενους 2 μήνες συνειδητοποίησα ότι δεν μου έμεναν αρκετές μέρες άδειας
από την εργασία μου για να ανταποκριθώ σε όλες τις προσκλήσεις για διακονία που
απαιτούσαν ταξίδι. Τότε άρχισα να ρωτάω τον Κύριο, πως θα μπορούσα έτσι να κάνω
το έργο Του;
Η απάντηση
ήρθε στα τέλη Μαΐου, όταν κατάλαβα ότι ήταν η ώρα του Κυρίου να αποσυρθώ από
τον εργασιακό χώρο, και να αφιερωθώ 100% στο έργο της διακονίας του Ευαγγελίου.
Σταμάτησα να εργάζομαι στο τέλος Ιουνίου 2000, και έτσι μπόρεσα να πάω στην
Νιγηρία για πάνω από 2 εβδομάδες, και όλα τα άλλα μέρη όπου με έστειλε ο
Κύριος. Έτσι εκπληρώθηκαν και οι 3 λόγοι που μου έδωσε ο Κύριος την Παρασκευή
24 Μαρτίου: κήρυξα τους αγγέλους, πήγα στην Αφρική, και από τότε άρχισε το έργο
της αποστολής σε πολλές εκκλησίες σε όλο τον κόσμο.
Τώρα, μετά
από 3 χρόνια, έχω διακονήσει σε δεκάδες εκκλησίες, σε 13 χώρες εκτός Ελλάδος.
Κάθε φορά το έργο γίνεται έτσι όπως ο Κύριος μου είπε όταν με κάλεσε να Τον
υπηρετήσω. Μου είπε ότι Εκείνος θα ανοίγει τις πόρτες για διακονία, και εγώ
απλά θα πηγαίνω. Δεν χρειάζεται να κάνω τίποτε για να ανοίξουν οι πόρτες, ή, να
έρθουν οι προσκλήσεις. Η μια χώρα μετά την άλλη, και η μια εκκλησία μετά την
άλλη, ανοίγουν με τον ίδιο υπερφυσικό τρόπο όπως και στην περίπτωση της
Νιγηρίας που περιγράφω σε αυτό το άρθρο. Σε άλλα άρθρα θα δούμε άλλα τέτοια
παραδείγματα που δείχνουν ότι ο Κύριος είναι αληθινός και ζωντανός, ο
αναστημένος εκ νεκρών Ιησούς!
Έζησα την δύναμη της ανάστασης Του για πρώτη φορά στην Νιγηρία σε τέτοια έκταση και ένταση. Προσευχήθηκα σε εκατοντάδες ανθρώπους, τους οποίους είδα να θεραπεύονται, να απελευθερώνονται, να αυξάνει ο ζήλος και το ενδιαφέρον τους για τα πράγματα του Θεού χάρη στην έκχυση του Αγίου Πνεύματος, είδα μάγισσες να ουρλιάζουν και να υποκύπτουν στην δύναμη του Κυρίου, και άλλες πολλές συγκλονιστικές εμπειρίες. Νόμιζα ότι αυτά όλα ήταν λόγω Αφρικής, αλλά σύντομα ανακάλυψα ότι ήταν τα σημεία και οι δυνάμεις που ακολουθούσαν την διεθνή διακονία που μου είχε εμπιστευτεί ο Κύριος.