31 Ιουλιου 1998

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ - Το καλεσμα της Εκκλησιας

Η εμπλοκη του αναγεννημενου Χριστιανου σε Πνευματικο Πολεμο δεν είναι θεμα προσωπικης επιλογης, η συνειδητης αποφασης. Είναι το καλεσμα του Θεου, ο προορισμος και η αποστολη για κάθε μελος της παγκοσμιας Εκκλησιας του Ιησου Χριστου, που είναι το Σωμα Του. Τα μελη οδηγουνται από την Κεφαλη, που είναι ο Ιησους Χριστος (Εφεσ. 4:15), ο οποιος φανερωθηκε για να καταστρεψει τα εργα του διαβολου (Α’ Ιωαν. 3:8).

Ο Χριστος είναι το Φως του κοσμου, που ‘φεγγει μεσα στο σκοταδι, και το σκοταδι δεν το κατελαβε’ -Ιωαν. 1:5. Το Σκοταδι θελησε να καταλαβει (δηλ. να κατανικησει και να υπερισχυσει) το Φως - δηλαδη, πολεμος του σκοτους εναντια στο Φως. Προσοχη: οχι πολεμος του διαβολου εναντια στον Θεο, αλλα εναντια στο Φως του κοσμου. Και ακομη πιο σωστα, εναντια στον ανθρωπο, για να μην λαβει το Φως που ερχεται ανωθεν.

Ο Θεος καλεσε την Εκκλησια του Χριστου, που είναι ο στρατος του Θεου, να παρασταθει εναντια στις δυναμεις του Σκοτους... “για να γνωριστει τωρα στα επουρανια, στις αρχες και εξουσιες η πολυποικιλη σοφια του Θεου”...

Εφεσ. 3:10

...δινοντας ταυτοχρονα υποσχεση νικης: “… τους εχετε νικησει.Επειδη αυτος που είναι μεσα σας είναι μεγαλυτερος παρα αυτος που είναι μεσα στον κοσμο” - Α’ Ιωαν. 4:4

Όμως, την Υποσχεση του Θεου ο ανθρωπος μπορει να την λαβει μονο διαμεσω της Ελπιδας...“ελπιδα, όμως, που τη βλεπει κανεις δεν είναι ελπιδα. Επειδη, εκεινο που κανεις βλεπει γιατι και το ελπιζει; Αν όμως ελπιζουμε εκεινο που δεν βλεπουμε, το περιμενουμε με υπομονη” - Ρωμ. 8:24-25

Ο αντιπαλος, ο εχθρος της ψυχης μας, αντιστεκεται στην ελπιδα μας. (Α’ Πετρ. 5:8) Εχει στοχο να σταματησει το εργο της εξαπλωσης της σωτηριας των ανθρωπων. Ο Πολεμος που διεξαγει ο σατανας είναι στην φυση του αμυντικος, και είναι ‘αντισταση’. (Δαν. 10:12-13)

Η ζωη της Πιστης και του Αγιασμου, στον και δια του Ιησου, χαρακτηριζεται κυριως από αυτή την αντιδικια με τις δυναμεις του Σκοτους (ο σατανας αντιδικει προς τον ανθρωπο - δεν αντιδικει ο ανθρωπος προς τον διαβολο, αλλα διεκδικει τις υποσχεσεις του Θεου).

Ο Θεος δεν υποσχεθηκε ότι θα τον σταματησουμε, αλλα ότι θα φυγει απο εμας (Ιακωβ. 4:7), θα παψει δηλ. να μας αντιστεκεται, καθως εμεις προσπαθουμε να γνωρισουμε τον ουρανιο Πατερα μας. Και τοτε...“ Αντισταθειτε στον διαβολο και θα φυγει από εσας. Πλησιαστε στον Θεο, και θα πλησιασει σε σας” - Ιακωβ. 4:7-8

Καθως ο Θεος πλησιαζει στον πιστο, η Δοξα των Ουρανων αρχιζει να λαμπει μεσα από την ζωη του πιστου. Όπως, οταν ένα φως λαμπει μεσα σε ένα σκοτεινο σπιτι, αρχιζει ολο το σπιτι να λαμπει. Πνευματικος Πολεμος δεν είναι μαχη σωμα με σωμα με τον διαβολο, αλλα, να λαμπει ΦΩΣ!

Όταν μεσα στην σκοτεινη νυχτα ανοιξει το παραθυρο ενός φωτισμενου σπιτιου, ενώ το σκοταδι της νυχτας επικρατει επανω σε ολο το προσωπο της γης, δεν μπορει το επιβλητικο σκοταδι να εισχωρησει στο σπιτι, αλλα το μικρο φως από το σπιτι λαμπει προς τα εξω μεσα στην νυχτα... Ο αντιδικος βαζει μια κουρτινα, ενα ‘καταπετασμα’ για να μην λαμπει το ΦΩΣ!

Από τοτε που ο αγγελος του σκοτους, ο σατανας, επεκρατησε σαν αρχοντας αυτου του κοσμου, ο Αληθινος Θεος αρχισε να εργαζεται για να απελευθερωσει το δημιουργημα Του...“ωστε να επιστρεψουν από το σκοταδι στο φως, και από την εξουσια του σατανα στον Θεο” - Πρξ.26:18

Ο Πνευματικος Πολεμος διεξαγεται αναμεσα στον ανθρωπο

και τον εχθρο του τον σατανα. - Αποκ. 12:9, 12

“Η παλη μας δεν ειναι εναντια σε αιμα και σαρκα, αλλ’ εναντια στις αρχες, εναντια στις εξουσιες, εναντια στους κοσμοκρατορες του σκοτους τουτου του αιωνα, εναντια στα πνευματα της πονηριας στα επουρανια. Γι’ αυτο παρτε στα χερια σας την πανοπλια του Θεου, για να μπορεσετε να αντισταθειτε κατα την πονηρη ημερα, και αφου καταπολεμησετε τα παντα, να σταθειτε” - Εφεσ. 6:11-13

Ο Πολεμος από την πλευρα του ανθρωπου εχει δυο μετωπα:

1. Η προσωπικη του πορεια προς την απελευθερωση από την εξουσια που εχει επανω στην φυσικη του σαρκα ο αρχοντας αυτου του κοσμου, ωστε να βιωσει την βασιλεια των ουρανων (η ζωη του Αγιασμου).

2. Η απελευθερωση και αλλων συνανθρωπων του, που αργοπεθαινουν κατω από την εξουσια του αρχοντα του σκοτους και του θανατου (η διακονια της μεσιτικης προσευχης).

Ο σατανας πλανα τον Χριστιανο ότι δηθεν του επιτιθεται με μεγαλη ισχυ, ενω ο πιστος είναι ανισχυρος και αδυναμος μπροστα στις ορδες της κολασης. Ο πιστος κατανταει να είναι ενας φοβισμενος πολιορκημενος, που προσπαθει με ‘νυχια και με δοντια’ να διατηρησει την σωτηρια του, κρυμμενος μεσα στο οχυρο της ... (δηθεν) πιστης του. Με προσευχες που μοιαζουν μαλλον μοιρολογια ετοιμοθανατων ‘πεταει’ ευχες και εδαφια ελπιζοντας ότι ο διαβολος θα μειωσει την ενταση της επιθεσης του, και με αγωνια ικετευει τον Θεο για βοηθεια και απελευθερωση. Όμως η αληθεια είναι πολυ διαφορετικη...“τα οπλα του πολεμου μας δεν ειναι σαρκικα, αλλα δυνατα με τον Θεο για καθαιρεση οχυρωματων. Επειδη καθαιρουμε λογισμους, και καθε υψωμα, που αλαζονικα υψωνεται εναντια στη γνωση του Θεου, και αιχμαλωτιζουμε καθε νοημα στην υπακοη του Χριστου” - Β’Κορινθ.10:3-6

Ο Χριστιανος είναι καλεσμενος και καταλληλα εξοπλισμενος για καθαιρεση οχυρωματων! Η Γραφη λεει ότι καθαιρουμε, οτι αιχμαλωτιζουμε! Αυτή είναι επιθετικη ορολογια! Ο Θεος μας καλει να παρουμε την πανοπλια και να καταπολεμησουμε τα παντα! Μας εχει προμηθευσει με την μαχαιρα του Πνευματος, οπλο επιθετικο. Μας υποσχεται ότι η ασπιδα της πιστης είναι ικανη να σβυσει όλα τα πυρωμενα βελη του πονηρου (Εφσ.6:16). Αυτό δημιουργει ένα απεραντο συναισθημα ασφαλειας! Τιποτε δεν μπορει να διαπερασει την ασπιδα!

“..ο Ισραηλ τον παταξε με στομα μαχαιρας, και κατακυριευσε τη γη του, ... τα ορια των γιων Αμμων ησαν οχυρωμενα” - Αρθμ.21:23. Δεν ηταν ο Ισραηλ σε αμυνα, αλλα σε επιθεση. Ο εχθρος του ηταν κρυμμενος σε οχυρα. Ο Χριστιανος ειναι καλεσμενος και εξοπλισμενος για καθαιρεση οχυρωματων! Αυτό το πεδιο της μαχης δεν είναι προαιρετικο. Κανεις δεν εχει την επιλογη να μην πολεμησει. Οποιος γεννιεται νέο κτισμα εν Χριστω γεννιεται κατ’ ευθειαν μεσα σε αυτό το πεδιο της μαχης, και εχει ένα σκοπο υπαρξης: να νικησει! - Εφεσ. 3:10. Σε αυτό τον Πολεμο ο Χριστιανος δεν πολεμα με την δικη του δυναμη. Η μαχη είναι του Κυριου! (Αριθμ. 21:14 / Α’ Σαμ.17:47 / Β’ Χρον. 20:15)

Ο Ησαϊας (13:2-5) μας περιγραφει το καλεσμα για επιθεση: “Εγω προσταξα τους διορισμενους μου, μαλιστα φωναξα τους δυνατους μου, για να εκτελεσουν τον θυμο μου, αυτους που χαιρουν στη δοξα μου...”

Ο Ιησους καθισε στον θρονο του Δαυιδ. Ποια ηταν η σταση του Δαυιδ εναντια στον εχθρο; “Εσυ ερχεσαι εναντιον μου με ρομφαια και δορυ, και ασπιδα. Εγω, όμως, ερχομαι εναντιον σου στο ονομα του Κυριου των δυναμεων, του Θεου των στρατευματων του Ισραηλ, που εσυ εξουθενωσες” - Α’Σαμ.17:45

Ο διαβολος εξουθενωνει τον λαο του Θεου. Αλλα ο Θεος καλει τα στρατευματα Του σε μαχη...“για να γνωρισει ολη η γη ότι υπαρχει Θεος στον Ισραηλ” - Α’Σαμ.17:46

Τα λογια του Δαυιδ απεναντι στον Γολιαθ περιγραφουν την φυση του Πνευματικου Πολεμου: Εσυ, σατανα, ερχεσαι εναντιον μου με φυσικα οπλα. Σπερνεις τον φοβο του θανατου. Χρησιμοποιεις τον ορατο, υλικο κοσμο για να με φοβισεις. Αλλα η δικη μου μαχη δεν είναι με φυσικα οπλα (τα οπλα του πολεμου μας δεν ειναι σαρκικα, αλλα δυνατα με τον Θεο). Δεν στεκομαι εναντιον σου με την σαρκα μου, αλλα... “Εγω, όμως, ερχομαι εναντιον σου στο ονομα του Κυριου των δυναμεων, του Θεου των στρατευματων του Ισραηλ, που εσυ εξουθενωσες”.

Το Ευαγγελιο της Ειρηνης δεν αναφερεται σε κοσμικου τυπου ειρηνη. Η Ειρηνη του Ιησου είναι η ειρηνη αναμεσα στον Ανθρωπο και τον Θεο, η συμφιλιωση την οποια προσεφερε ο Θεος προς τον αμαρτωλο και απομακρυσμενο ανθρωπο, σαν δωρο, εξ αιτιας της χαρης Του.

Πανω στη γη, ο Ιησους ειπε: “Δεν ηρθα να βαλω ειρηνη αλλα μαχαιρα” - Ματθ.10:34-39

Επισης, “Οποιος δεν ειναι μαζι μου ειναι εναντιον μου” - Ματθ. 12:30 & Λουκ. 11:23

Είναι καιρος να παραταχθουμε σε μαχη εναντια στον εχθρο μας... Να διεκδικησουμε την νικη της Εκκλησιας απεναντι στους συγχρονους Φιλισταιους!

22 Σεπτεμβριου 1998

Μερος 2^ο - Η αναγνωριση του εχθρου

Στο πρωτο μερος (εφημεριδα: Αυγ.98) εξηγησαμε γιατι ο Πνευματικος Πολεμος δεν ειναι θεμα προσωπικης επιλογης, αλλα το καλεσμα καθε Χριστιανου. Ειπαμε οτι είναι καιρος να παραταχθουμε σε μαχη εναντια στις δυναμεις του σκοτους... Να διεκδικησουμε την νικη της Εκκλησιας απεναντι στους συγχρονους Φιλισταιους! Πως μπορουμε ομως να αναγνωρισουμε τον εχθρο μας, που δεν ειναι σαρκα και αιμα; (Εφεσ.6:12)

Ψαχνοντας να καταλαβουμε που ειναι ο “χωρος” που εργαζεται ο διαβολος την μεθοδεια της πλανης, ο Λογος του Θεου (Γενεσ.3, Β’Κορινθ.10:3), μας παραπεμπει στον ανθρωπινο νου, εκει οπου ειναι η σκεψη, η λογικη, η διανοια, και τα συναισθηματα. Εκει οπου ο ανθρωπος επηρεαζεται ειτε απο την κοσμικη σοφια, που ειναι ο θρονος του σατανα, ειτε απο την σοφια που “κατεβαινει ανωθεν” (Ιακωβ.3:15-17).

· Η ανθρωπινη διανοια ειναι το μεγαλυτερο οχυρο του εχθρου. Εκει αρχιζει ο πνευματικος πολεμος. Ο Ιησους απεκαλεσε τον Πετρο “σατανα” μολις λιγο αφ’ οτου του ειχε δωσει εξουσια (Ματθ. 16:22-23). Εάν δεν μας είναι ξεκαθαρο το πως και γιατι τα οχυρωματα του εχθρου είναι μεσα στον ιδιο τον νου μας, πρεπει να μεινουμε ιδαιτερα επανω σε αυτό το περιστατικο με προσευχη και περισυλλογη. Δεν μπορει ο ιδιος ανθρωπος να είναι την μια στιγμη ο κλειδοκρατορας των ουρανων, και την άλλη στιγμη ο ιδιος ο σατανας... Κι όμως, το επιβεβαιωνει ο ιδιος ο Ιησους. Διοτι, αυτο που χαρακτηριζει την πνευματικη υποσταση του ανθρωπου δεν είναι το ονομα του, ουτε η εξωτερικη του εμφανιση, αλλα το από που αντλει την πληροφορια μεσα από την οποια κρινει και ενεργει. Ας το ξαναπουμε με αλλα λογια:

Εάν αντλω την σοφια μου από το Πνευμα του Θεου, τοτε εάν κρινω και ενεργω με βαση αυτή την σοφια του Πνευματος εχω εξουσια επανω σε ολη την δυναμη των ουρανων και της γης (διοτι η εξουσια μου πηγαζει από το Αγιο Πνευμα, που είναι Κυριος). Αλλα εάν αντλω την σοφια μου από το πνευμα του κοσμου (που είναι ο σατανας), τοτε εγω μπορει να μοιαζω εξωτερικα με τον ιδιο ανθρωπο που σε άλλες στιγμες με χρησιμοποιει το Πνευμα του Θεου, αλλα στην συγκεκριμενη περιπτωση ειμαι στην ουσια η προσωποποιηση του σατανα, συμφωνα με τα λογια του Ιησου. Μηπως δεν ηταν παρομοια η διακριση του Παυλου, όταν δημοσια κατεκρινε τον Πετρο για την υποκρισια του; (Γαλ. 2:11) Λιγο νωριτερα, στο ιδιο κεφαλαιο, της ιδιας επιστολης, ειχε υπονοησει ότι ο Πετρος ηταν ενας από τους ‘επισημοτερους’ της εκκλησιας, που ηταν ‘στυλοι’ (εδ.2, 8-9).

Η διαρκης αυτοεξεταση του Χριστιανου εάν στεκεται σωστα επανω στην βαση του Πνευματος και του Λογου είναι το βασικο οπλο εναντια στον εχθρο, και απαραιτητη πρακτικη στα πλαισια του Πνευματικου Πολεμου. Είναι αυτό ακριβως που εννοουσε ο Ιησους όταν ειπε “Αγρυπνειτε και Προσευχεστε”. Ειναι τα λογια του Παυλου (Β’Κορ.13:5) “εξεταζετε εαυτους εαν ειστε στην πιστη”.

Καθως λοιπον αγρυπνουμε και εξεταζουμε τους εαυτους μας, διαπιστωνουμε οτι η πνευματικη υπερηφανεια ειναι το μεγαλυτερο οχυρο του σατανα μεσα στην εκκλησια, το οποιο πρεπει να πεσει. Διοτι, το κακο στην βαθυτερη πηγη του ειναι η υπερηφανεια της σκεψης οτι ειμαστε αυταρκεις και δεν εχουμε αναγκη κανενα, της αυτοδικαιωσης και του νομικισμου που προστατευει το δογμα μας. Εξ αιτιας αυτης της υπερηφανειας αποφευγουμε την οικειοτητα με τα αδελφια μας για να διατηρησουμε την ανεξαρτησια, την αυθαιρεσια και την αποφυγη ελεγχου, για χαρη της εξουσιας. Ο ιδιος ο σατανας προτιμησε να χασει την οικειοτητα με τον Θεο για να συγκεντρωσει εξουσια.

Παραδειγμα: “Πως δυο θα βαδισουν ομου εάν πρωτα δεν συμφωνησουν;” (Αμως 3:3)

Ας δουμε πως μπορει η ανθρωπινη διανοια να διαστρεψει αυτο το εδαφιο της Γραφης μεσα από την ανθρωπινη, κοσμικη σοφια (που ειναι δαιμονιωδης-Ιακ.3:15), ωστε η εκκλησια να εφαρμοζει ακριβως το αντιθετο από την αγαπη που εχει ο Χριστος στην καρδια του, και να είναι πληρης από “εργα σαρκας” αντι για “καρπο πνευματος” (Γαλ.5:16-25).

Η ανθρωπινη διανοητικη σοφια (που μεσα της κρυβει την υπερηφανεια του διαβολου) χρησιμοποιει αυτό το εδαφιο σαν δικαιολογια για αυτοδικαιωση μεσα απο την αυταρκεια και την απομονωση από το Σωμα του Χριστου, και την ανεξαρτησια που οδηγει στην αυθαιρεσια και την αποφυγη ελεγχου. Διακρινουμε τον σατανα μεσα από αυτή την διαστρεβλωση βλεποντας τους καρπους: απομακρυνση, αποξενωση, και απομονωση μεταξυ των αδελφων, που φερνει διαιρεση στο Σωμα! Ο σατανας ξερει πολυ καλα: Διαιρει και βασιλευε!

Αντιθετα, η ανθρωπινη καρδια που διακρινει το ιδιο εδαφιο μεσα από τα σπλαχνα του Χριστου, θυμαται την προσευχη του Ιησου: “(Πατερα)...για να είναι ενα, όπως εμεις ειμαστε ένα” (Ιωαν.17:21-23). Τοτε το ιδιο εδαφιο οδηγει ακριβως στο αντιθετο συμπερασμα: Εφ’οσον καλουμαστε να βαδιζουμε ομου, πρωτα πρεπει να συμφωνησουμε! (Κατα τους Ο’: να γνωρισθουμε). Το ιδιο ικετευει και ο Παυλος, Φιλιπ.2:1-5: “Αν υπαρχει ... παραινεση αγαπης, η ...καποια σπλαχνα και οικτιρμοι, καντε πληρη την χαρα μου να φρονειτε το ιδιο, εχοντας την ιδια αγαπη, οντας ομοψυχοι, και ομοφρονες... με ταπεινοφροσυνη θεωρωντας ο ενας τον αλλον ότι υπερεχουν από τον εαυτο σας...”

Ας αναρωτηθουμε: Μηπως μας εχουν επηρεασει τα σατανικα “υψωματα”; Μηπως έχουν επηρεασει την εκκλησια μας; Ας κρινουμε από τον καρπο: Ειμαστε σε αγαπη, ομονοια, και ενοτητα με τους αδελφους μας από τις άλλες εκκλησιες; Μπορουμε να προσευχηθουμε μαζι τους; Μπορουμε να καθησουμε μαζι με τους αδελφους μας στο δειπνο του Πατερα μας; Τι βλεπουμε επανω τους; Τις εγκεφαλικες διαφορες μας (δηλ. αυτό που δινει δοξα στον δικο μας νου), η το αιμα του Χριστου; (όταν τρωμε στο ιδιο τραπεζι με τα φυσικα μας αδελφια, τι μας ενωνει; μηπως το ότι συμφωνουμε στα παντα, η ότι εχουμε το ιδιο αιμα στις φλεβες μας;)

Τι χρειαζομαστε;

1. Συμπονοια για τις αναγκες των αδελφων μας, και αδιαφορια για τις δογματικες διαφορες.

2. Η Πνευματικη Ηγεσια πρεπει να ανεβει πιο ψηλα απο την περιορισμενη αξια που εχουν οι επι μερους διακονιες μεσα στην τοπικη εκκλησια, για να εκζητησει την μεγαλυτερη αξια που εχει η λαμπροτητα της Θειας Παρουσιας (Β’ Χρονικων 5:11-14), και η Βασιλεια των Ουρανων (Ματθ.6:33).

3. Ο στοχος της προσευχης της Εκκλησιας πρεπει να στραφει προς τους θεσμους τις αξιες που ο διαβολος εχει χτυπησει μεθοδικα: Οικογενεια, Παιδια, Ψυχες, Κυβερνηση και Κρατικη Ηγεσια, Εργασια, Ειρηνη, Ευημερια. Η Εκκλησια, δηλαδη ολοι εμεις, πρεπει να στρεψουμε την προσοχη μας στην αναγνωριση του πραγματικου στοχου, και να σταθουμε ενωμενοι στην εκζητηση της νικης, οπως εκαναν οι πρωτοι πιστοι! (Πρξ. 4:24-31 & 12:12)

4. Η Εκκλησια πρεπει να γινει πραγματικος Οικος Προσευχης, και οχι χωρος για αγοραπωλησιες ιδεων, δογματων, διδασκαλιων, και εξουσιας (Λουκ. 19:45-46). Η Εκκλησια πρεπει να καθαριστει απο την επιρροη των σατανικων “υψωματων”.

5. Πρεπει να γκρεμισουμε πρωτα τα “υψωματα” στην Εκκλησια προτου μπορεσουμε να γκρεμισουμε τα “υψωματα” στον κοσμο, ωστε να σωθει το εθνος μας, και να γνωρισουν ολοι οι συμπατριωτες μας τον αναστημενο και ζωντανο Ιησου Χριστο.

Εάν δεν απορριψουμε τα σατανικα “υψωματα” από την σκεψη μας κινδυνευουμε να βρεθουμε κατω από την κριση του Θεου. Διοτι ειναι γραμμενο: “Καθενας που μισει τον αδελφο του είναι ανθρωποκτονος” (Α’Ιωαν.3:15).

Επισης: “Ακουσατε ότι ειπωθηκε στους αρχαιους: ‘μη φονευσεις’, και οποιος φονευσει θα είναι ενοχος στην κριση. Εγω, όμως, σας λεω ότι καθενας που οργιζεται αναιτια εναντια στον αδελφο του, θα είναι ενοχος στην κριση, και οποιος πει στον αδελφο του ‘Ρακα’ θα είναι ενοχος στο συνεδριο. Και οποιος πει ‘Μωρε’ θα είναι ενοχος στη γεενα της φωτιας” (Μτθ.5:21-22).

Και: “Εκεινον που καταλαλει κρυφα τον πλησιον του, αυτόν θα τον εξολοθρευσω. Εκεινον που εχει υπερηφανο βλεμμα, και υπερηφανη καρδια αυτόν δεν θα τον υποφερω” (Ψλμ.101:5).

Γιαυτο: “Αδελφοι, μη καταλαλειτε ο ενας τον αλλον. Οποιος καταλαλει αδελφο και κρινει τον αδελφο του, καταλαλει τον νομο και κρινει τον νομο. Κι αν κρινεις τον νομο, δεν εισαι εκτελεστης του νομου, αλλα κριτης” (Ιακ.4:11).

Το Σωμα του Χριστου στην Ελλαδα δεν πρεπει να είναι αδελφοκτονο και υπερηφανο, διότι τοτε θα βρεθουμε κατω από την οργη και τον ελεγχο του Θεου. Ομως φοβαμαι οτι σαν Εκκλησια μπορει να εχουμε εξυψωσει τα θρησκευτικα μας προτυπα, συνηθειες, παραδοσεις και αποψεις πιο ψηλα από την ζωντανη σχεση με τον Κυριο. Αυτό μπορει να αντικαταστησει την αποκαλυψη του Αγιου Πνευματος μέσα στην καρδια μας με μια παραποιημενη κατανοηση του γραπτου Λογου. Εάν αυτό συμβει, τοτε “ερμηνευουμε” και κηρυττουμε τον Λογο μεσα απο κοσμικη σοφια, και όχι συμφωνα με τον χαρακτηρα του Κυριου μας. Το αποτελεσμα είναι ότι αυτό εκτοπιζει την αγνη, ανυποκριτη αγαπη (Α’Κορ.13) που θα επρεπε ολοι να εχουμε για τα αδελφια μας.

Εάν δεν μετανοησουμε, και δεν επιστρεψουμε προς τον Κυριο, η Εκκλησια, δηλαδη, εμεις, δεν θα αποφυγουμε τον ελεγχο του Κυριου - διοτι ο Θεος είναι ο ιδιος στους αιωνες. Και “Ο Κυριος ο Θεος είναι ... που καθολου δεν αθωωνει τον ενοχο, ανταποδιδοντας την ανομια των πατερων επανω στα παιδια κι επανω στα παιδια των παιδιων, μεχρι 3^ης και 4^ης γενεας” (Εξδ.34:7). Γι αυτό μας προειδοποιει η Γραφη: “... εφτασε ο καιρος του να αρχισει η κριση από τον οικο του Θεου” (Α’ Πετρ. 4:17). Φυσικα ο Θεος συγχωρει ευκολα, γρηγορα, και αμεσως. Αλλα πρωτα χρειαζεται μετανοια. Και ο Κύριος υποσχεται ότι εάν επιστρεψουμε από τους πονηρους μας δρομους και Τον εκζητησουμε, τοτε Αυτος θα θεραπευσει την γη μας (Β’Χρον.7:14). Και τοτε θα σταματησουμε να ασχολουμαστε με τα λογια, και θα γνωρισουμε την πραγματικη δυναμη της Βασιλειας των Ουρανων (Α’Κορ.4:20).

11 Οκτωβ. 1998

Μερος 3- Ο Λογος του Θεου

Στο 1^ο μερος (Αυγ.98) ειπαμε ότι κάθε αναγεννημενος πιστος στον Ιησού Χριστο είναι καλεσμενος σε πνευματικο πολεμο, διότι, καθως ο πιστος διεκδικει τις υποσχεσεις του Θεου στην ζωη του, ο διαβολος αντιδικει εναντιον του, και αντιστεκεται. Στο 2^ο μερος (Σεπτ.98) μιλησαμε σχετικα με την αναγνωριση του εχθρου. Ειπαμε δηλαδη πως μπορουμε να αναγνωριζουμε τον εχθρο της ψυχης μας, ο οποιος δεν είναι σαρκα και αιμα. Χρησιμοποιησαμε ένα καθημερινο παραδειγμα, για να δουμε πως ο εχθρος διαβαλει μέσα από την διανοια μας (όπως δηλαδη εκανε και με την Ευα) το μηνυμα που μας δινει ο Λογος του Θεου, ώστε να πραττουμε τελικα ακριβως το αντιθετο από αυτό που θελει να μας πει ο Κύριος.

Δεν ολοκληρωσαμε ακομη οσον αφορα την αναγνωριση του πνευματικου εχθρου μας. Εδω, στο 3^ο μερος, θα προσπαθησουμε να δουμε πως ο σατανας σπερνει την συγχυση μέσα στο Σωμα του Χριστού χρησιμοποιωντας τον γραπτο Λογο του Κυριου. Μέσα από αυτή την αναλυση θα μπορεσουμε να κατανοησουμε καλυτερα το 2^ο μερος, διότι θα καταλαβουμε καλυτερα με ποια διαδικασια ο σατανας διαστρεβλωνει τον αληθινο, ζωντανο Λογο, αντικαθιστωντας την φωνη του ζωντανου Κυριου μας με διαφορες θεολογικες και προσωπικες αποψεις και θεωριες, οι οποιες δεν στηριζονται στην ζωντανη αποκαλυψη της φωνης του Θεου, αλλά στην ανθρωπινη σοφια και γνωση.

Η διαστρεβλωση που φερνει ο σατανας στηριζεται επανω στην επιθυμια της ανθρωπινης διανοιας να αναλυει τα παντα με την δικη της ικανοτητα και λογικη. Ομως η ζωντανη αποκαλυψη του Λογου του Θεου δεν περναει μέσα από την ικανοτητα της φιλολογικης αναλυσης, της θεολογικης θεωρησης, η της δογματικης τοποθετησης οσον αφορα τα Ιερα Κειμενα. Η ζωντανη αποκαλυψη μπορει να περασει μονο μέσα από την προσωπικη σχεση του Θεου (δια του Αγιου Πνευματος) με τον ανθρωπο.

Για να το καταλαβουμε αυτό καλυτερα ας παρουμε το παραδειγμα των ανθρωπων που λενε ότι πιστευουν στον Θεο, και εξασκουν τα παραδοσιακα θρησκευτικα τους καθηκοντα συστηματικα, χωρις ομως να έχουν γνωρισει την εμπειρια της πνευματικης αναγεννησης. Αυτοι οι ανθρωποι «υποκλινονται» μπροστα στα Ιερα Κειμενα, και τα αποδεχονται ότι είναι πραγματι θεοπνευστα. Εντουτοις, ενώ μελετουν τα ιδια ακριβως λογια των προφητων, του Ιησού, και των αποστολων, φτανουν σε εντελως διαφορετικα συμπερασματα από τον άνθρωπο που δεν ασκει θρησκευτικα καθηκοντα η παραδοσεις, αλλα που ζει στην πραξη αυτά που διαβαζει στον Λογο.

Αντιστοιχα, καθως εξεταζουμε τους αναγεννημενους πιστους Χριστιανους, διαπιστωνουμε ότι υπαρχουν πολύ μεγαλες αποκλισεις στην κατανοηση των Ιερων Κειμενων. Ενα χαρακτηριστικο παραδειγμα που δειχνει την διαφορετικη θεση που διαχωριζει τους πιστους είναι το βαπτισμα στο Αγιο Πνεύμα (όπως αυτό επιβεβαιωνεται με το εξωτερικο σημειο της γλωσσολαλιας). Ενώ οι γραφες είναι ξεκαθαρες σε αυτο το ζητημα, μια σημαντικη μεριδα του Χριστιανικου κοσμου δεν αποδεχεται οτι η σημερινη γλωσσολαλια είναι από το Αγιο Πνεύμα. Διαπιστωνουμε λοιπόν το εξής περιεργο φαινομενο. Ενας αναγεννημενος πιστος χρησιμοποιει τον Λογο του Θεου και διδασκει ότι ο Κύριος βαπτιζει στο Αγιο Πνεύμα.

Και ενας άλλος, επισης αναγεννημενος πιστος, χρησιμοποιει τα ιδια ακριβως εδαφια της Γραφης για να αποδειξει το αντιθετο και να απορριψει τα λογια του πρωτου...!

Ομως, καλο είναι να θυμομαστε ότι τα Ιερα Κειμενα δεν είναι δημιουργημα της ανθρωπινης διανοιας, αλλά ο καταγραμμενος Λογος του Κυριου. Τον Λογο του Θεου δεν τον φτιαξαμε - μας ΔΟΘΗΚΕ! Ο Λογος του Κυριου είναι απολυτος, και δεν είναι διαπραγματευσιμος. Είναι η μονη ΑΛΗΘΕΙΑ που ισχυει για παντα. Ανθρωπος δεν μπορει να προσθεσει η να αφαιρεσει. Μαλιστα, είναι ενδιαφερον το εξής φαινομενο: και οι δυο αντιθετες πλευρες που διαφωνουν επανω στον γραπτο Λογο, όπως π.χ. στο προηγουμενο παραδειγμα, αποδεχονται πληρως ότι πραγματι είναι απολυτη η αληθεια του Λογου. Καμμια πλευρα δεν επιθυμει να παραποιησει τον Λογο. Απλως, αλλιως τον καταλαβαινει ο καθενας. Μαλιστα, είναι καθαρη η συνειδηση και των δυο αντιθετων πλευρων ότι αυτό που πιστευουν είναι το σωστο ενωπιον του Θεου!

Τοτε, ομως, αφου είναι ετσι «απλα» τα πραγματα, πως είναι δυνατον να διαφωνουν δυο παιδια του ιδιου Πατερα, επανω στα ιδια Λογια του Πατερα τους; Η απαντηση σε αυτό το ερωτημα μας δινει την απαντηση και σε ενα αλλο ερωτημα: ποιος είναι ο ζωντανος Λογος του Κυριου, που το Αγιο Πνεύμα έχει αποκαλυψει στο παιδι του Θεου, και ποιος είναι ο νεκρος Λογος, που είναι ένα απλο «γραμμα» που δεν διαφερει σε τιποτε άλλο από κάθε άλλο ανθρωπινο φιλολογικο συγγραμμα. Ας κανουμε μια ανθρωπινη προσπαθεια να το εξηγησουμε, προσβλεποντας στο Αγιο Πνεύμα για να το διευκρινισει στον κάθε ένα και κάθε μια από εμας:

Πρωτον, μετα την πνευματικη αναγεννηση αρχιζει η σταδιακη μεταμορφωση του πιστου συμφωνα με την εικονα Αυτου που μας επλασε. Αυτή είναι η ζωη του Αγιασμου, που εξαρταται από την επιθυμια του πιστου να αποβαλει κάθε τι που κουβαλαει μαζί του από τον κοσμο, ώστε να μοιαζει ολοενα και περισσοτερο στον ουρανιο Πατερα.

Δευτερον, η μεταμορφωση του πιστου από «σαρκικο» σε «πνευματικο» άνθρωπο δεν εξαρταται από την ικανοτητα της ακαδημαϊκης αναλυσης των Ιερων Κειμενων, αλλά από τον βαθμο της ταπεινωσης του ανθρωπου και αναγνωρισης των αδυναμιων, των λαθων, και των αμαρτιων. Οπωσδηποτε τα Ιερα Κειμενα παιζουν καθοριστικο ρολο ώστε ο ανθρωπος να συγκρινει τον εαυτο του με το μετρο που οριζει ο Κύριος. Ομως, υπαρχει το φαινομενο να διαβαζει ο πιστος ποσο μεγαλη αμαρτια είναι η υπερηφανεια, η, ο θυμος, και εντουτοις, αντι να ερθει σε συνειδηση της δικης του υπερηφανειας και περιστατικων θυμου, υπερηφανευεται ότι αυτος είναι ενταξει απεναντι στον Θεο, και θυμωνει βλεποντας αλλους πιστους σε αμαρτια, και τους κατηγορει..! Ώστε λοιπόν μαλλον δεν αρκει να γνωριζουμε τι γραφει ο Λογος. Η αναγνωριση των δικων μας λαθων, και η ειλικρινης μετανοια δεν είναι αποτελεσμα της γνωσης του Λογου, αλλά αποτελεσμα της σχεσης μας με τον ζωντανο Λογο. Η αλλαγη του χαρακτηρα του πιστου, και η μεταμορφωση του δεν περνουν μέσα από την γνωση, αλλά μέσα από την σχεση.

Τριτον, γνωριζουμε τον άνθρωπο που έχει περασει μέσα από την μεταμορφωτικη φωτια της προσωπικης σχεσης με τον Κυριο από το αποτελεσμα, που είναι ο ΚΑΡΠΟΣ του Πνευματος: Αγαπη, Χαρα, Ειρηνη, Μακροθυμια, Χρηστοτητα, Αγαθοσυνη, Πιστη, Πραοτητα, Εγκρατεια (Γαλατες 5:22).

Δεν είναι παραξενο ότι ο Καρπος του Πνευματος ΔΕΝ περιλαμβανει γνωση; Γιατι αραγε οι περισσοτεροι πιστοι συμπεραινουμε ποιος είναι πνευματικος, και ποιος δεν είναι, πανω στην βαση του ποσο καλη γνωση των γραφων έχει, και ποσο καλα ξερει να τις αναλυει; Που μέσα στην Γραφη μας προτρεπει ο Κύριος να υψωνουμε τον άνθρωπο που έχει αποστηθισει όλα τα εδαφια, η, που έχει φοβερες ρητορικες ικανοτητες; Ο καρπος του Πνευματος δεν περιλαμβανει ουτε ακαδημαϊκες ικανοτητες, ουτε ρητορικη, ουτε καλο μνημονικο, αλλά περιλαμβανει ΑΓΑΠΗ! Διότι ο Θεός είναι ΑΓΑΠΗ. Ο Θεός θελει να μεταμορφωνομαστε με βαση την δικη Του φυση, και τον δικο Του χαρακτηρα. Και ο χαρακτηρας του Θεου δεν φαινεται από τις σαρκικες μας ικανοτητες, αλλά από τον θανατο της σαρκικοτητας, της υπερηφανειας, της αυτοδικαιωσης, της επιδιωξης του συμφεροντος μας και των επιθυμιων μας.

Ο χαρακτηρας του Χριστού φαινεται μέσα από το τροπο που ενεργουμε μέσα στο Σωμα, που είναι συναρτηση της ανυποκριτης αγαπης που εχουμε για τα αδελφια μας. Εάν ο ανθρωπος υψωνεται εξ αιτιας της γνωσης των γραφων, και όχι εξ αιτιας της αγαπης του προς όλα τα αδελφια του, τοτε πρεπει να αναρωτηθουμε: ποιος είναι ο καρπος αυτου του ανθρωπου; Είναι αραγε ο καρπος του Πνευματος, η ο καρπος του δενδρου της γνωσεως του καλου και του κακου;

Ας γυρισουμε λοιπόν τωρα ξανα στο ερωτημα: πως είναι δυνατον να διαφωνουν δυο παιδια του ιδιου Πατερα, επανω στα ιδια Λογια του Πατερα τους; Η απαντηση είναι: Η διαφωνια ΔΕΝ είναι επανω στην βαση της φυσης και του χαρακτηρα του Πατερα, αλλά επανω στην βαση της ανθρωπινης διανοητικης γνωσης! Δηλαδη, κανενας Χριστιανος δεν διαφωνει στο ότι ο Θεός είναι ΑΓΑΠΗ. Οι διαφωνιες αρχιζουν μολις μπει στην μεση το κριτηριο των προσωπικων, ανθρωπινων αποψεων. Αυτό είναι ο καρπος του δεντρου της γνωσης του καλου και του κακου! Ας το πουμε πιο ζωντανα:

«Αδελφε μου, δεν διαφωνω μαζί σου για το ποιος είναι ο Πατερας μας, και το τι εκανε δια του Ιησού Χριστού για εσενα και για εμενα. Διαφωνω ομως μαζί σου στο πως εσύ καταλαβαινεις αυτό που εγω καταλαβαινω διαφορετικα. Αφου λοιπόν διαφωνουμε, δεν μπορουμε να βαδισουμε μαζί, διότι η Γραφη λεει ότι ‘πως θα βαδισουν δυο μαζι εάν δεν συμφωνησουν’;» (Αμως 3:3).

Ομως, οπως ειπαμε στο 2^ο μερος, ο Κύριος μας προτρεπει να εχουμε την ιδια γνωμη, και να λεμε το αυτο. Ο Κύριος δεν μας λεει να μην βαδιζουμε μαζί επειδη διαφωνουμε πανω στο μετρο της ανθρωπινης διανοιας μας. Αντιθετα, μας προτρεπει να συμφωνουμε πανω στο μετρο της ανυποκριτης αγαπης. Δεν μας καλεσε να υπερασπιζουμε τις διανοητικες μας αποψεις, αλλα να διακηρυξουμε την Βασιλεια των Ουρανων και να ζουμε μέσα σε αυτην. Μας καλεσε να ζουμε με τετοιο τροπο, ωστε από την αγαπη μας προς αλληλους να μας γνωρισουν ότι ειμαστε παιδια Του.

Αν αγαπαμε ο ενας τον άλλο όπως Αυτος μας αγαπησε, τοτε ο κοσμος θα αναγνωριζει το εργο που Αυτος εκανε για εμας επανω στον σταυρο του Γολγοθα. Εάν βαδιζουμε μέσα σε αγαπη χωρις να περιμενουμε ανταλλαγματα, χαρα που να ξεχειλιζει από μέσα μας, ειρηνη στην κοινωνια μας, μακροθυμια προς αλληλους, χρηστοτητα απεναντι στην επιθετικοτητα του κοσμου, αγαθοσυνη μπροστα στην αδικια, πιστη την ώρα της δοκιμασιας, πραοτητα στις δυσκολιες, εγκρατεια μέσα στους πειρασμους, τοτε ο κοσμος θα αναγνωριζει ότι πραγματι ο Θεός είναι η Αληθεια και η Ζωη (κι όχι αλλη μια νεκρη θρησκεια). Γιαυτο, ας παραμερισουμε τις προσωπικες αποψεις, τις θεολογικες, δογματικες και φιλολογικες αναλυσεις του ‘νεκρου γραμματος’, και ας συμφωνουμε επανω στην βαση της φυσης και του χαρακτηρα του Πατερα μας, που είναι το αποτελεσμα της σχεσης μας με τον ζωντανο Θεο, που είναι ο Λογος.

Εαν κυτταζουμε μονο σε Αυτόν που είναι η Αληθεια και η Ζωη, σε Αυτον θα μοιαζουμε. Εάν ομως κυτταζουμε τις διαφορες μας, θα μοιαζουμε με αυτό στο οποιο κυτταζουμε, και θα ειμαστε γεματοι από εργα της σαρκας. Ο κοσμος δεν θα μας γνωρισει από τις διανοητικες ικανοτητες μας, αλλά από την νεα φυση που ξεπηδαει από μέσα μας. Αυτη η νεα φυση δεν αφηνει περιθωρια για διαφωνιες, διοτι όλα τα συγχωρει, όλα τα ανεχεται, όλα τα υπομενει. Πως λοιπον θα ειμαστε ολοι “ΕΝ” με μια καρδια και μια ψυχη εάν πρωτα δεν συμφωνησουμε μεταξυ μας;

Γιαυτο, ας απορριψουμε τα εργα της σαρκας που μας χωριζουν, τα οποια περνουν μέσα από την ανθρωπινη διανοια (που ειναι ο πνευματικος χωρος οπου ενεργουν τα πνευματα της πονηριας), και ας αγκαλιασουμε ο ενας τον άλλο με την αγαπη που ο Κυριος μας εδειξε επανω στον σταυρο. Ετσι θα μπορουμε να βαδιζουμε μαζί, ομοθυμαδον…

31 Οκτ.1998

Μέρος 4- Η ζωή των αγίων

Αυτό είναι το τελευταίο μέρος της περιληπτικής σειράς περί πνευματικού πολέμου, που είχε στόχο να τραβήξει την προσοχή μας σε μια παραμελημένη αλήθεια: ότι η ζωή της πίστης στον Ιησού Χριστό είναι αναπόσπαστο τμήμα ενός πολύ σιωπηλού παγκόσμιου πολέμου. Είναι σιωπηλός διότι γίνεται στο χώρο του πνεύματος, και είναι συνήθως συγκαλυμμένος, ώστε να μην μοιάζει καθόλου με εχθροπραξίες. Ο εχθρός είναι ο σατανάς, ο οποίος έρχεται σαν φίλος σε ειρήνη και όχι σαν εχθρός. Η παγκόσμια εκκλησία του Κυρίου Ιησού είναι καλεσμένη να επιτεθεί στον εχθρό και να καταστρέψει τα έργα του, διότι αυτό είναι το έργο του Κυρίου μας.

Ολόκληρη η ζωή της πίστης είναι ένας διαρκής πόλεμος ενάντια σε αυτόν που μας αντιστέκεται, ώστε να μην λάβουμε τις υποσχέσεις του Ουράνιου Πατέρα μας. Ο Πόλεμος του ανθρώπου ενάντια στον σατανά, τον εχθρό της ψυχής μας, διεξάγεται σε δυο παράλληλα μέτωπα, που είναι:

1. Η προσωπική μας πορεία προς την απελευθέρωση από την εξουσία που έχει επάνω στην φυσική μας σάρκα ο άρχοντας αυτού του κόσμου, ώστε να βιώσουμε την βασιλεία των ουρανών. Αυτή είναι η ζωή του Αγιασμού, που αφορά το μέσα μας.

2. Η απελευθέρωση των συνανθρώπων μας που αργοπεθαίνουν κάτω από την εξουσία του άρχοντα του σκότους και του θανάτου. Αυτό γίνεται μόνο μέσα από την μεσιτική, η, αλλιώς, διαμεσολαβητική προσευχή, που αφορά το έξω, δηλαδή, τον κόσμο γύρω μας.

Οσον αφορά την ζωή του Αγιασμού, η αντίσταση του διαβόλου βρίσκεται εκεί όπου είναι η δύναμη του, δηλαδή, στο να διαβάλει την Αλήθεια με ψέματα και σύγχυση. Ψάχνοντας να καταλάβουμε που είναι ο “χώρος” που εργάζεται ο διάβολος την μεθοδεία της πλάνης, ο Λόγος του Θεού (Γενεσ.3, Β’Κορινθ.10:3), μας παραπέμπει στον ανθρώπινο νου, εκεί όπου είναι η σκέψη, η λογική, η διάνοια, και τα συναισθήματα. Εκεί όπου ο άνθρωπος επηρεάζεται είτε από την κοσμική σοφία, που είναι ο θρόνος του σατανά, είτε από την σοφία που “κατεβαίνει άνωθεν” (Ιακωβ.3:15-17).

Η διαστρέβλωση που φέρνει ο σατανάς στηρίζεται επάνω στην επιθυμία της ανθρώπινης διάνοιας να αναλύει τα πάντα με την δική της ικανότητα και λογική. Ομως η ζωντανή αποκάλυψη του Λόγου του Θεού δεν περνάει μέσα από την ικανότητα της φιλολογικής ανάλυσης, της θεολογικής θεώρησης, η της δογματικής τοποθέτησης όσον αφορά τα Ιερά Κείμενα. Η ζωντανή αποκάλυψη μπορεί να περάσει μόνο μέσα από την προσωπική σχέση του Θεού (δια του Αγίου Πνεύματος) με τον άνθρωπο. Η αντίσταση του διαβόλου έγκειται στο να σταματήσει αυτή την σχέση.

Είναι αλήθεια ότι ο πόλεμος στον χώρο των πνευμάτων μπορεί να πάρει ακόμη και μορφή πραγματικής πάλης στον φυσικό χώρο. Είναι όμως λάθος να ταυτίζουμε τον πνευματικό πόλεμο μόνο με φοβερές, υπερβολικές ιστορίες περί συμπλοκής με ακάθαρτα πνεύματα, φοβερές οράσεις, μεταφορά σε άλλα τοπία, και άλλες τρομακτικές ιστορίες. Ολα αυτά υπάρχουν, υπάρχει όμως και η απλή καθημερινή πραγματικότητα του πολέμου, που η έκβαση του εξαρτάται από το πόσο είμαστε διατεθειμένοι να μένουμε υποταγμένοι κάτω από το θέλημα του Κυρίου μας. Εξαρτάται δηλαδή αποκλειστικά από την ζωή του Αγιασμού.

Εάν επιτρέπουμε στον Κύριο να μας μεταμορφώνει σύμφωνα με την δική Του εικόνα, τότε αυτό είναι μια νίκη του στρατού του Κυρίου. Γι’ αυτό και ο πρώτος στόχος του διαβόλου είναι να σταματήσει την ζωή του Αγιασμού, χρησιμοποιώντας απλώς την διαστρέβλωση της Αλήθειας. Τότε δεν υπάρχει τίποτε το φοβερό και τρομερό που να θυμίζει εχθροπραξίες. Ετσι εφησυχάζουν οι συνειδήσεις. Στην πραγματικότητα όμως, ο φραστικός πόλεμος που ξεπηδά από την διαστρεβλωμένη Αλήθεια, που είναι η αντιπαράθεση, η καταλαλιά και η συκοφαντία μεταξύ αδελφών, είναι τόσο τρομακτικός ώστε να φτάνει ακόμη να γίνεται επάνω από τον άμβωνα. Τότε έχει πάρει μια νίκη ο διάβολος. Και ενώ κανείς πιστός δεν σκέφτεται πόλεμο, ενώ οι πιστοί ευλογούν τους εαυτούς τους και την εκκλησία τους για το ευλογημένο κήρυγμα που ακούσανε, την ίδια στιγμή οι δυνάμεις του σκότους πανηγυρίζουν ακόμη μια νίκη τους εναντίον της βασιλείας των ουρανών… Είναι άραγε τυχαίο που ο Κύριος θεωρεί φόνο την καταλαλιά μεταξύ αδελφών;

Στον χώρο του πνευματικού πολέμου, ο φραστικός πόλεμος λόγω διαφοράς απόψεων επάνω στα διάφορα εδάφια ισοδυναμεί με προδοσία εκ των έσω! Η τιμωρία είναι θάνατος… διότι ο εχθρός δεν είναι ο αδελφός μας, ούτε οι προσωπικές του απόψεις. Ο αντίπαλος μας είναι αυτός που διαβάλει την Αλήθεια της προσωπικής σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό, τραβώντας την προσοχή μας στο γράμμα του Λόγου, ώστε να διακόψει την επαφή με την ζωντανή πηγή του Λόγου.

Γι’ αυτό, αντί να ψάχνουμε να δούμε που διαφωνούμε, μάλλον πρέπει να συγκεντρώσουμε όλη την προσοχή μας στο να συμπαραστεκόμαστε στα αδέλφια μας, που και αυτά βρίσκονται διαρκώς κάτω από το πυροβολικό του εχθρού, όπως κι εμείς. Η νίκη έρχεται μόνο όταν βοηθάμε ο ένας τον άλλο. Εδώ φαίνεται πόσο σημαντικός είναι ο καρπός του Πνεύματος στην ζωή μας, που είναι το τελικό αποτέλεσμα της προσωπικής μας υποταγής και μεταμόρφωσης του χαρακτήρα μας σύμφωνα με την εικόνα Αυτού που μας αλλάζει και μας αγιάζει. Ο χαρακτήρας του Χριστού πονάει για τις ανάγκες των αδελφών, και δεν τους καταδικάζει. Μεσιτεύει μέρα και νύχτα γι’ αυτούς αντί να τους κατηγορεί.

Σε αυτό λοιπόν το σημείο αλληλοσυνδέονται μεταξύ τους τα δύο μέτωπα του πολέμου, αυτού που είναι ΕΝΤΟΣ μας, και αυτού που αφορά τον ΚΟΣΜΟ γύρω μας.

Και τώρα, εάν έχουμε αναγνωρίσει αυτή την βασική Αλήθεια, μπορούμε να κατεργαζόμαστε την ζωή του προσωπικού μας Αγιασμού δια πίστεως σε αυτόν που είναι ο Αγιος, διότι μπορούμε να διακρίνουμε τον ζωντανό Λόγο του Κυρίου που μας καθοδηγεί σε όλη την Αλήθεια, δηλαδή προς τον εαυτό Του. Και τότε είναι εύκολο να αναγνωρίσουμε τι πρέπει να κάνουμε για να απελευθερώσουμε κι άλλους συνανθρώπους μας από την φυλακή και το σκοτάδι.

Είναι εύκολο διότι έρχεται από την αποκάλυψη του Πνεύματος. Δεν χρειάζεται εμείς να καταβάλουμε προσπάθειες. Σε αυτό τον πόλεμο υπάρχει ένας αρχηγός που φροντίζει για την στρατηγική της μάχης. Είναι ο Αρχιστράτηγος των Δυνάμεων του Κυρίου, που παρουσιάστηκε στον Ιησού Ναυή (5:14). Εχουμε άραγε προσέξει ότι Εκείνος ήρθε να στηρίξει τα στρατεύματα του Κυρίου μόνο αφ’ότου είχαν υποταχτεί στο θέλημα του Θεού και είχαν περάσει τον φουσκωμένο Ιορδάνη; Οταν την πρώτη φορά με τον Μωυσή δεν είχαν υποταχτεί, και δεν πέρασαν τον Ιορδάνη φοβούμενοι τα τείχη της Ιεριχώ, ο Θεός τους καταράστηκε να πεθάνουν όλοι στην έρημο. Να λοιπόν που ο πόλεμος περνάει μόνο μέσα από την πλήρη υπακοή και υποταγή στον Κύριο.

Εάν λοιπόν η υπακοή και υποταγή στον Κύριο είναι το όπλο του Πολέμου που γίνεται ΕΝΤΟΣ μας, διότι μέσα από αυτό έρχεται ο Καρπός του Πνεύματος, ποιό είναι το όπλο με το οποίο πολεμάμε στον ΚΟΣΜΟ γύρω μας; Ας κοιτάξουμε προς τον Κύριο μας, που είναι το μοντέλο μας. Τι κάνει Αυτός τώρα; Σύμφωνα με την Γραφή ΜΕΣΙΤΕΥΕΙ υπέρ ημών! Γιατί το κάνει; Ας θυμηθούμε πρώτα γιατί φανερώθηκε ο Υιός του Θεού, και τότε ξέρουμε αμέσως γιατί μεσιτεύει:

1. Για να καταστρέψει τα έργα του διαβόλου

2. Να βρει το χαμένο και να το σώσει

3. Να μας πάρει από το σκοτάδι μέσα στο θαυμαστό Του Φως

4. Να καθιερώσει την Βασιλεία των Ουρανών στην Γη

5. Να αποκαλύψει τον Πατέρα

Και τώρα ας αναρωτηθούμε: πως εργάζεται σήμερα ο Ιησούς για να επιτύχει τον σκοπό Του; Δια του Αγίου Πνεύματος, ο Οποίος βρίσκεται σε συνεργασία με το Σώμα του Κυρίου στην Γη. Και ποιες είναι οι προϋποθέσεις για αυτή την συνεργασία μεταξύ του Σώματος και του Πνεύματος;

1. Επικοινωνία ανάμεσα στον άνθρωπο και το Πνεύμα

2. Ο άνθρωπος να έχει τους ίδιους στόχους με τον Κύριο

3. Υπακοή και υποταγή στο θέλημα του Πατέρα

4. Συνεργασία των αδελφών.

Εφαρμόζοντας αυτές τις αρχές στην ζωή του, ο Ιησούς είπε: “Δεν μπορεί ο Υιός να κάνει τίποτε από μόνος του, εάν δεν βλέπει κάτι τον Πατέρα να κάνει” (Ιωαν.5:19). Ομως ο ίδιος είχε πει ότι ο Πατέρας του είναι Πνεύμα, δηλ. αόρατος. Και ο Ιωάννης είπε ότι κανείς δεν είδε ποτέ τον Θεό. Κι όμως, ο Ιησούς είπε: “Ο Πατέρας μου εργάζεται και εγώ εργάζομαι” (Ιωαν.5:17), δείχνοντας μέσα από αυτά τα λόγια την επικοινωνία που είχε το γήινο, φυσικό σώμα Του με το Πνεύμα του Θεού. Αργότερα επιβεβαίωσε αυτή την επικοινωνία λέγοντας: “Από τον εαυτό μου δεν κάνω τίποτε, αλλά καθώς με δίδαξε ο Πατέρας, αυτά λέω” (Ιωαν.8:28). Από τα συμφραζόμενα φαίνεται ότι ο Ιησούς μιλούσε σαν άνθρωπος που είχε επικοινωνία με το Πνεύμα (και όχι σαν Θεός), διότι παρακάτω είπε: “Αυτά που εγώ έχω δει από τον Πατέρα μιλώ. Κι εσείς λοιπόν αυτά που ακούσατε από τον πατέρα σας κάνετε” (Ιωαν.8:38), και στο εδάφιο 44 ονομάζει τον διάβολο σαν πατέρα τους. Οπως αυτοί δεν είχαν δει ποτέ τον διάβολο, αλλά ήταν υποταγμένοι κάτω από την κυριαρχία του, έτσι και ο Ιησούς (σαν άνθρωπος) ήταν υποταγμένος κάτω από το Πνεύμα του Θεού.

Δεν μπορούμε λοιπόν να εργαζόμαστε για τον Θεό, εκτός κι αν μπορούμε και εμείς με παρρησία να ομολογήσουμε τα ίδια λόγια του πρωτότοκου αδελφού μας, στον Οποίο είμαστε καλεσμένοι να μοιάσουμε (Εφεσ.4:13,14). Ωστε, ανακεφαλαιώνοντας, εάν έχουμε τέτοια επικοινωνία με το Πνεύμα ώστε να μπορούμε να γνωρίζουμε πως εργάζεται ο Θεός, τότε, εάν μένουμε σε υπακοή έχουμε τους ίδιους στόχους με Αυτόν και μπορούμε να εργαζόμαστε όπου και όπως Αυτός θέλει να εργάζεται μέσα από εμάς. Αναγνωρίζουμε κάποιες βασικές αρχές όσον αφορά τον τρόπο που εργάζεται ο Κύριος από τα λόγια Του προς τους δικούς Του. Μας είπε:

· “Αγαπάτε ο ένας τον άλλο έτσι όπως εγώ σας αγάπησα”.

· “Οποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας πάρει τον σταυρό του, και ας έρθει πίσω μου”.

· “Εάν κάποιος θέλει να με υπηρετήσει, όπου είμαι εγώ, εκεί είναι και ο δικός μου υπηρέτης”.

· “Αυτά που εγώ κάνω, και εσείς θα κάνετε. Και μεγαλύτερα από αυτά θα κάνετε”…

Δεν υπάρχει πνευματικός πόλεμος που να περνάει ΕΞΩ από όλα τα παραπάνω έργα και λόγια του Κυρίου μας. Διότι είναι ξεκάθαρη η Γραφή: “ο πόλεμος είναι του Κυρίου” (Α’Σαμ.17:47) - δεν είναι δικός μας ο πόλεμος… Εμείς ούτε καν γνωρίζαμε ότι υπήρχε πόλεμος πριν μας καλέσει ο Κύριος να “καταταχθούμε στον δικό Του στρατό”. Τώρα λοιπόν που ανήκουμε στον στρατό του Κυρίου δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε που δεν είναι από Αυτόν που μας κάλεσε. Παράλληλα, δεν έχουμε την επιλογή να ΜΗΝ κάνουμε αυτά που είμαστε καλεσμένοι να κάνουμε.

Ποιο είναι λοιπόν το έργο της Πίστης που εκπληρώνει όλα αυτά που αναγνωρίσαμε μέσα από την ζωή και τα λόγια του Ιησού; Είναι το ίδιο έργο που ο Ιησούς έκανε όταν ήταν στην Γη, και είναι το ίδιο έργο που συνεχίζει ακατάπαυστα εκεί που τώρα είναι, στον θρόνο, στα δεξιά του Πατέρα: η διακονία της μεσιτικής προσευχής. Με πιο απλά λόγια: προσευχή και δέηση. Ολα τα έργα του Ιησού πέρασαν πρώτα μέσα από την προσευχή. Ηξερε όλα όσα έπρεπε να κάνει, διότι του είχαν αποκαλυφθεί πρώτα εν Πνεύματι.

Γι’ αυτό είπε: “Δεν μπορεί ο Υιός να κάνει τίποτε από μόνος του, εάν δεν βλέπει κάτι τον Πατέρα να κάνει”. Γι’ αυτό βλέπουμε πόσο συχνά ο Ιησούς απομακρυνόταν από τα πλήθη και από τους μαθητές Του. Διότι είχε ανάγκη να έρθει σε επαφή με το Πνεύμα, και να πάρει περισσότερες οδηγίες και κατευθύνσεις. Η ζωή της προσευχής και της δέησης είναι η ζωή της πίστης, που βρίσκεται μέσα στον Χριστό. Είναι η διακονία της μεσιτείας, δηλαδή η διακονία του Ιησού, που:

· Καταστρέφει τα έργα του διαβόλου.

· Βρίσκει το χαμένο και το σώζει.

· Μεταφέρει τον άνθρωπο από το σκοτάδι στο θαυμαστό Φως του Θεού.

· Καθιερώνει την Βασιλεία των Ουρανών στην Γη.

· Μας αποκαλύπτει τον Πατέρα.

Þ Και βέβαια, η προσευχή και η δέηση γίνεται μόνο δια του Πνεύματος, διότι ο Θεός είναι Πνεύμα, και μόνο “εν Αληθεία” διότι ο Ιησούς άνοιξε τον δρόμο προς τον Πατέρα.

Þ Είναι για όλους τους αγίους. Δεν είναι κάλεσμα για λίγους, αλλά είναι η ζωή της Πίστης.

Þ Η μεσιτική προσευχή είναι η βάση της ζωής του Αγιασμού, καθώς ο πιστός έρχεται σε επαφή με το Πνεύμα από τον Οποίο προέρχεται ο αγιασμός.

Þ Η μεσιτική προσευχή όταν γίνεται κάτω από την οδηγία του Πνεύματος εργάζεται θαύματα στον κόσμο γύρω από εμάς, καθώς είναι το Πνεύμα αυτό που δέεται διαμέσω των πιστών, και σύμφωνα με το θέλημα του Πατέρα για την Βασιλεία των Ουρανών.

Þ Μέσα στην διακονία της μεσιτικής προσευχής βρίσκεται η εκπλήρωση όλων των επικλήσεων του Ιησού που είπαμε παραπάνω.

Þ Επίσης, μέσα στην ζωή της προσευχής και της δέησης βρίσκεται η εκπλήρωση μιας από τις βασικότερες εντολές του Κυρίου μας: “Ζητάτε πρώτα την Βασιλεία των Ουρανών..., και όλα αυτά θα σας προστεθούν” (Ματθ.6:33).

Κλείνοντας εδώ αυτή την περιληπτική σειρά περί πνευματικού πολέμου, εύχομαι όσοι την διάβασαν να έχουν ήδη πάρει απάντηση στο ερώτημα που μοιάζει να απασχολεί τους περισσότερους πιστούς στην Ελλάδα “Γιατί δεν εργάζεται ο Θεός με δύναμη, γιατί δεν σώζεται η Ελλάδα, γιατί γίνονται τόσα σκάνδαλα, γιατί δεν υπάρχει αγάπη, ειρήνη και ομόνοια ανάμεσα στα αδέλφια…”.

Γεώργιος Ε. Μαρκάκης