Άρθρο του περιοδικού ΑΝΩΘΕΝ Σεπτεμβρίου 2003
Επιτρέπεται η ανατύπωση μόνο με αναγνώριση του συγγραφέα
«Αυτός θα σας βαφτίσει εις το Άγιο Πνεύμα
και την φωτιά» (Λουκάς
3:16)
Αυτά τα λόγια είπε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, όταν θέλησε να δώσει την ταυτότητα του Ιησού Χριστού. Για να δείξει πόσο μεγαλύτερος είναι ο Ιησούς, έκανε σύγκριση ανάμεσα στο νερό, στο οποίο ο ίδιος βάπτιζε, και το Άγιο Πνεύμα και την φωτιά, στα οποία ο Ιησούς επρόκειτο να βαφτίζει τους πιστούς εις Αυτόν.
Μέσα από αυτά τα λίγα λόγια του Ιωάννη, μπορούμε να δούμε τον πρωταρχικό ρόλο που καλείται να διαδραματίσει η βάφτιση του πιστού στο Άγιο Πνεύμα και την φωτιά. Ποιος ήταν ο σκοπός της βάφτισης στο νερό; Ήταν ο καθαρισμός από την αμαρτία, που ήταν αποτέλεσμα της μετάνοιας των ανθρώπων που πήγαιναν στον Ιωάννη για να βαφτιστούν στο νερό. Ήταν η προετοιμασία για την Βασιλεία των Ουρανών που πλησίαζε.
Η βάφτιση στο Άγιο Πνεύμα και τη φωτιά είναι το επόμενο βήμα μετά την μετάνοια και βάφτιση του Ιωάννου. Μας βάζει μέσα στην Βασιλεία των Ουρανών, όμως όχι σαν μια στιγμιαία ενέργεια, όπως π.χ. όταν περνάμε μια πόρτα, αλλά σαν την διαρκή κατάσταση ζωής εντός της Βασιλείας του Θεού, που είναι στους Ουρανούς. Δηλ. είσοδος που σημαίνει παραμονή εντός. Αυτό είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσουμε να δεχτούμε την πληρότητα της αποκάλυψης που περικλείεται σε αυτά τα λίγα λόγια.
Ας μελετήσουμε τις Γραφές, για να δούμε με απλότητα και ευκρίνεια τι μας λέει ο Κύριος σχετικά. Θα προσπαθήσουμε να κάνουμε τις σωστές ερωτήσεις, ώστε να μπορέσουμε να βρούμε τις σωστές απαντήσεις…
Ήδη διαβάσαμε την προφητεία του Ιωάννου, ότι ο Ιησούς επρόκειτο να βαφτίζει στον Άγιο Πνεύμα. Ο ίδιος δε, είπε:
Ιωάννου 7:38 «αυτός που πιστεύει εις εμένα, καθώς είπε η γραφή, ποταμοί
από ζωντανό νερό θα ρεύσουν από την κοιλιά του. 39 τούτο δε είπε περί του
πνεύματος, το οποίο έμελλον να λαμβάνουν αυτοί θα πίστευαν σε αυτόν. Διότι δεν
ήταν ακόμη (το) πνεύμα, καθότι ο Ιησούς δεν είχε ακόμη δοξασθεί».
Ώστε όσοι θα πίστευαν, έμμελον να λάβουν. Προσοχή: η φράση εννοεί ότι όλοι οι πιστοί θα γινόντουσαν αποδέκτες του πνεύματος περί του οποίου μίλησε ο Ιησούς, παρομοιάζοντας το με ζωντανά νερά που ρέουν εκ της κοιλίας. Δεύτερον, η λήψη του πνεύματος είχε μια προϋπόθεση: πρώτα έπρεπε να δοξαστεί ο Ιησούς.
Επίσης λέει ότι δεν υπήρχε ακόμη πνεύμα όταν έγινε ο λόγος. Αυτό δημιουργεί την πρώτη ερώτηση που πρέπει να απαντήσουμε: σε τι πνεύμα άραγε αναφέρεται, ότι δεν υπήρχε ακόμη; Εφόσον υπήρχε!
Σε όλη την περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης βλέπουμε το Άγιο Πνεύμα να έρχεται επάνω σε όλους τους ανθρώπους του Θεού, τους ακούμε να προφητεύουν, να κάνουν κάποιες υπερφυσικές ενέργειες, κλπ. Επίσης, στην περίοδο του Ιησού διαβάζουμε ότι έχουν πληρωθεί με το Άγιο Πνεύμα ο Ιωάννης Βαπτιστής (Λουκ.1:15), η Ελισάβετ (Λουκ.1:41), ο Ζαχαρίας (Λουκ.1:67), και ο Συμεών (Λουκ.2:25). Επίσης συμπεραίνουμε από τα συμφραζόμενα ότι και η Άννα η προφήτισσα πρέπει να είχε το Άγιο Πνεύμα (Λουκ.2:36-38), καθώς βεβαίως και η μητέρα του Ιησού, Μαριάμ.
Εάν λοιπόν όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν το Άγιο Πνεύμα σύμφωνα με τις Γραφές, τότε συμπεραίνουμε ότι τα λόγια του Ιησού για το πνεύμα που δεν υπήρχε (ή, δεν ήταν) ακόμη, αναφέρονται σε κάτι άλλο!
Ίσως το κλειδί να είναι στις άλλες δύο προϋποθέσεις που είδαμε: έπρεπε πρώτα να δοξαστεί ο Ιησούς, και, θα ήταν για όλους τους πιστούς εις Αυτόν. Ναι μεν υπήρχε το Άγιο Πνεύμα, και μάλιστα το βλέπουμε ήδη από την Γένεση 1:2, όμως έλειπαν οι δύο παραπάνω προϋποθέσεις, οι οποίες προφανώς θεσμοθετούν κάτι το καινούργιο όσον αφορά το έργο, ή, την λειτουργία του Αγίου Πνεύματος, το οποίο θα μπορούσε να συμβεί μονάχα αφ’ ότου ο Ιησούς είχε αναστηθεί από τους νεκρούς! Τι είναι όμως αυτό;
Ίσως να υπάρχει κλειδί για την απάντηση στα λόγια του Ιησού: «...θα παρακαλέσω τον Πατέρα, και θα σας δώσει έναν άλλον Παράκλητο, για να μένει μαζί σας στον αιώνα, το Πνεύμα της Αλήθειας, το οποίο ο κόσμος δεν μπορεί να λάβει, επειδή δεν το βλέπει, ούτε το γνωρίζει. Εσείς όμως το γνωρίζετε, επειδή μένει μαζί σας, και θα είναι μέσα σας. Δεν θα σας αφήσω ορφανούς. Έρχομαι σε σας. Λίγο ακόμα, και ο κόσμος δεν με βλέπει πλέον, εσείς όμως με βλέπετε. Επειδή εγώ ζω, κι εσείς θα ζείτε.» (Ιωάν.14:16-19)
Ποιος έμενε μαζί τους; Μήπως ο ίδιος ο Ιησούς; Ποιος θα είναι μέσα τους; Ο (άλλος) Παράκλητος, ο οποίος θα είναι μέσα τους, ακριβώς όπως όταν ο Ιησούς ήταν μαζί τους, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μπορούν να Τον βλέπουν, να μην νιώθουν ορφανοί, και να ζουν μαζί Του στον αιώνα!
Ποιο
είναι το ποιοτικό στοιχείο που διαφοροποιεί το Άγιο Πνεύμα των προφητών και
όλων των ανθρώπων του Θεού της Παλαιάς Διαθήκης από τον Παράκλητο που είπε ο
Ιησούς; Η ΖΩΗ ΜΕΣΑ σε αυτόν που πιστεύει στην
ανάσταση του Ιησού Χριστού από τους νεκρούς.
Το Άγιο Πνεύμα, όπως το είχαμε γνωρίσει πριν τα λόγια του Ιησού, είχε τον σκοπό του έργου του Θεού στην γη. Τώρα όμως βλέπουμε μια νέα λειτουργία του Πνεύματος, η οποία δεν είναι προς έργο, αλλά προς ζωή. Το Άγιο Πνεύμα πρώτα ερχόταν επάνω σε χρισμένους ανθρώπους, για να τους ενδυναμώσει να μιλήσουν εκ μέρους του Θεού και να κάνουν τα έργα Του.
Όμως τώρα το Άγιο Πνεύμα θα ζει μέσα στους ανθρώπους για να
τους δίνει ζωή, και μάλιστα ζωή αιώνια, όπως του Ιησού!
Αυτή η συνθήκη καλύπτει όλες τις προϋποθέσεις που είδαμε νωρίτερα. Αφορά όλους ανεξαίρετα τους πιστούς στον Ιησού, δεν μπορούσε να συμβεί προτού ο Ιησούς αναστηθεί εκ νεκρών και δοξαστεί από τον Πατέρα, και κατ’ επέκταση, δεν υπήρχε νωρίτερα, όπως είπε ο Ιησούς.
Αυτή η συνθήκη επίσης συμφωνεί με την άλλη υπόσχεση που έδωσε ο Ιησούς: «...αν κάποιος με αγαπάει, θα φυλάξει τον λόγο μου, και ο Πατέρας μου θα τον αγαπήσει, και θάρθουμε σ’ αυτόν, και θα κατοικήσουμε μέσα σ’ αυτόν.» (Ιωάν.14:23)
Ώστε λοιπόν συμπεραίνουμε από όλα τα παραπάνω, ότι η προφητεία του Ιωάννου για την βάφτιση στο Άγιο Πνεύμα (Λουκ. 3:16) εκπληρώνεται στην πνευματική αναγέννηση του πιστού, η οποία γίνεται σαν αποτέλεσμα της πίστης στην ανάσταση του Ιησού, η οποία ζωοποιεί κάθε πιστό, ο οποίος γίνεται ναός του Θεού, διαμέσου της εγ-κατοίκησης του Αγίου Πνεύματος, η οποία φέρνει αιώνια ζωή.
Ο Ιωάννης μας περιγράφει πότε έγινε αυτό για πρώτη φορά στους μαθητές του Ιησού. «Το βράδυ λοιπόν εκείνης της ημέρας, την πρώτη ημέρα της εβδομάδας, ενώ οι θύρες ήταν κλεισμένες, όπου ήταν συγκεντρωμένοι οι μαθητές εξαιτίας του φόβου των Ιουδαίων, ο Ιησούς ήρθε, και στάθηκε στο μέσον, και τους λέει: Ειρήνη σε σας! Και όταν το είπε αυτό, τους έδειξε τα χέρια του και την πλευρά του. Χάρηκαν λοιπόν οι μαθητές που είδαν τον Κύριο. Και ξανά ο Ιησούς είπε σ’ αυτούς: Ειρήνη σε σας, όπως με απέστειλε ο Πατέρας, κι εγώ αποστέλλω εσάς. Και μόλις το είπε αυτό, φύσηξε προς αυτούς, και τους λέει: λάβετε Πνεύμα Άγιο.» (Ιωάν.20:19-22)
Η Καινή Διαθήκη εγκαινιάστηκε την στιγμή της ανάστασης του Ιησού Χριστού. Ο Ιησούς είχε ήδη πάρει επάνω Του την αμαρτία του κόσμου, έχοντας χύσει το Αίμα Του σαν αντίλυτρο. Καθώς βγήκε ζωντανός μέσα από τον θάνατο και τον άδη, πήρε τα κλειδιά της ζωής και του θανάτου.
Τώρα πια είχε την δύναμη και εξουσία να δίνει νέα ζωή σε κάθε άνθρωπο που θα Τον πίστευε. Τώρα πλέον μπορούσε να ανατρέψει οριστικά την κατάρα που έθεσε ο Θεός επάνω στον Αδάμ και την Εύα, αποκαθιστώντας την αθάνατη ζωή που αρχικά ο Θεός είχε δώσει στον άνθρωπο. Το ζωοποιούν Πνεύμα του Θεού είχε αποσυρθεί από τον άνθρωπο μετά την προπατορική αμαρτία (με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να γνωρίσει τον θάνατο), και ο Ιησούς τώρα έφερνε την ειρήνη ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο, βάζοντας ξανά το Πνεύμα της Ζωής σε κάθε νέο δημιούργημα του Θεού διαμέσου της πίστης στον Ιησού.
Η ζωή ήρθε μέσα στον άνθρωπο, όταν ο Θεός φύσηξε για πρώτη φορά ζωή μέσα στο δημιουργημένο κουφάρι του Αδάμ: «Και ο Κύριος ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο (από) χώμα της γης. Και εμφύσησε στο πρόσωπο του πνοή ζωής, και έγινε ο άνθρωπος σε ψυχή ζώσα» (Γένεση 2:7). Με τον ίδιο τρόπο, τώρα ο Ιησούς εμφύσησε για δεύτερη φορά την Ζωή του Θεού μέσα στον άνθρωπο, ξαναχτίζοντας τον άνθρωπο σε μια νέα δημιουργία, προς ζωή αιώνια.
«Επειδή, δικό Του δημιούργημα είμαστε, καθώς κτιστήκαμε στον Ιησού Χριστό...» (Εφεσ.2:10)
«Γι’ αυτό, αν κάποιος είναι εν Χριστώ, είναι νέο κτίσμα...» (Β’ Κορ.5:17)
Σωστά λοιπόν έδωσε ο Ιωάννης Βαπτιστής την ταυτότητα του Ιησού μιλώντας για την βάφτιση στο Άγιο Πνεύμα. Το κυριότερο έργο του Ιησού ήταν να φέρει την νέα και αιώνια ζωή στον άνθρωπο, που ο Αδάμ είχε χάσει. Σωστά είδαμε ότι αυτή η νέα ζωή μας δίνει την είσοδο και παραμονή μέσα στην Βασιλεία του Θεού. Σωστά παρομοίασε ο Ιησούς την εγκατοίκηση του Αγίου Πνεύματος με εκροή ζώντων νερών από την κοιλιά των πιστών. Το κλειδί εδώ είναι ότι τα νερά είναι πλέον ζωντανά, και βγαίνουν από τον τόπο κατοικίας της πηγής της ζωής, που είναι ο ίδιος ο Θεός που τώρα κατοικεί μέσα στον άνθρωπο.
Εφόσον όμως τα πράγματα είναι έτσι, τότε δημιουργείται μια εύλογη απορία, η οποία πηγάζει από άλλες Γραφές, και από την θεολογία των εκκλησιών της Πεντηκοστής, σύμφωνα με την οποία, οι παραπάνω αναφορές στο Άγιο Πνεύμα αφορούν την έκχυση του Αγίου Πνεύματος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής (Πραξ.2:1-4), που έγινε κατά την υπόσχεση του Ιησού:
«...τους παρήγγειλε να μην απομακρυνθούν από τα Ιεροσόλυμα, αλλά να περιμένουν την υπόσχεση του Πατέρα, που ακούσατε, τους είπε, από εμένα. Επειδή ο μεν Ιωάννης βάπτισε με νερό, εσείς όμως θα βαπτιστείτε με Άγιο Πνεύμα, όχι ύστερα από πολλές ημέρες… αλλά θα πάρετε δύναμη, όταν έρθει επάνω σας το Άγιο Πνεύμα. Και θα είστε μάρτυρες σε μένα και στην Ιερουσαλήμ, και σε ολόκληρη την Ιουδαία, και στη Σαμάρεια, και μέχρι το τελευταίο άκρο της γης.» (Πράξεις.1:4-8)
Η ορολογία του Ιησού «βαπτιστείτε με Άγιο Πνεύμα», θυμίζει τα λόγια του Ιωάννη «θα σας βαφτίσει εις το Άγιο Πνεύμα», και συνεπώς μοιάζει να αναφέρεται στο ίδιο γεγονός. Όμως ήδη εξετάσαμε ότι τα λόγια του Ιωάννη αφορούσαν την ζωοποιό ενέργεια του Αγίου Πνεύματος (η Ζωή με πράσινο χρώμα) ενώ η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής αφορούσε την Δύναμη, μέσα από την οποία οι μαθητές του Ιησού θα μπορούσαν να είναι μάρτυρες για Αυτόν (η Δύναμη με κόκκινο χρώμα) μέχρι τα άκρα της γης. Έχουμε λοιπόν ένα πρόβλημα που πρέπει να λύσουμε. Γιατί άραγε η Αγία Γραφή χρησιμοποιεί την ίδια ορολογία για να περιγράψει δύο διαφορετικές ενέργειες, ή, λειτουργίες του Αγίου Πνεύματος;
Πιστεύω ότι ο Κύριος μας δίνει κάποια κλειδιά μέσα από τις γραφές, ώστε να απαντήσουμε αυτή την ερώτηση. Το πρώτο κλειδί είναι ότι οι λέξεις από μόνες τους είναι ανεπαρκή στοιχεία περιγραφής των ουράνιων διαδικασιών. Ήδη σε αυτό το κείμενο εξετάσαμε ότι μέσα από την ίδια λέξη, «Άγιο Πνεύμα», ο Κύριος εννοεί δύο διαφορετικά πράγματα. Λέει ότι δεν ήταν ακόμη το πνεύμα, ενώ η Γραφή μας δείχνει ότι ήταν - το καλύψαμε αυτό, συμπεραίνοντας ότι πρέπει να πάμε βαθύτερα από την λέξη «πνεύμα» και να ερευνήσουμε την λειτουργία που επιτελεί στην κάθε περίσταση.
Άλλες παρόμοιες λέξεις που χρησιμοποιεί η Γραφή με διαφορετικά νοήματα, και μάλιστα με κρίσιμες διαφοροποιήσεις, είναι π.χ. η λέξη «καρδιά» (άλλες φορές σημαίνει το πνεύμα του ανθρώπου, και άλλες ο νους) και η λέξη «σωτηρία» (άλλες φορές είναι ένα τετελεσμένο γεγονός, και άλλες είναι ένα μελλοντικό γεγονός που υπόκειται σε προϋποθέσεις για να συμβεί). Αντίστοιχα βλέπουμε την λέξη «πορνεία» άλλοτε να περιγράφει φυσικό γεγονός, και άλλοτε την λατρεία άλλων θεών (ειδωλολατρία), ενώ η λέξη «θεός» άλλοτε μας παραπέμπει στον Θεό του Ισραήλ και Πατέρα του Ιησού Χριστού, και άλλοτε στον Σατανά.
Όσον αφορά την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής, είναι επίσης ενδιαφέρον ότι οι Γραφές δεν χρησιμοποιούν συστηματικά την ίδια ορολογία για να περιγράψουν την συγκεκριμένη πνευματική εμπειρία. Ενώ ο Ιησούς μίλησε για «βάπτιση» στο εδάφιο 5, μετά είπε «όταν έρθει επάνω σας το Άγιο Πνεύμα», ενώ θα ήταν πιο απλό να επαναλάβει το ίδιο ρήμα, «όταν βαπτιστείτε στο Άγιο Πνεύμα». Άραγε μήπως αυτό δείχνει ότι δεν έδωσε βαρύτητα στην ορολογία ούτε ο ίδιος;
Οι μαθητές του δεν ξαναχρησιμοποίησαν την ίδια λέξη ποτέ ξανά. Στις Πράξεις 2:4 ο Λουκάς λέγει «επλήσθησαν πάντες πνεύματος αγίου» (πληρώθηκαν, δηλαδή γέμισαν). Στο 2:28 ο Πέτρος λέγει «θα λάβετε»: «λήμψεσθε την δωρεάν του αγίου πνεύματος». Στο 8:15-19 χρησιμοποιείται 3 φορές και πάλι το «λαμβάνω», και μια φορά το «δίδεται». Στο 9:17 ο Ανανίας λέει σον Παύλο: «πλησθής πνεύματος αγίου». Στο 10:44, και το 11:15 το Άγιο Πνεύμα «έπεσε». Στο 10:47 «το έλαβαν».
Στο
11:16 ο Παύλος χρησιμοποιεί
την λέξη «βάπτιση», όμως
μονάχα σαν επανάληψη των λόγων του Ιησού. Στο 15:8 ο Πέτρος λέει ότι ο Θεός «έδωσε
το Πνεύμα», ενώ ο Παύλος ρωτάει στο 19:2 «λάβατε το Άγιο Πνεύμα όταν πιστέψατε;» Στο 19:6 το έλαβαν, και η Γραφή λέει ότι «και επιθέντος αυτοί του Παύλου τας χείρας ήλθε το πνεύμα το άγιον επ’ αυτούς, ελάλουν τε γλώσσαις και
επροφήτευον»
Έχοντας λοιπόν συμπεράνει ότι δεν μπορούμε να στηριχτούμε στην ορολογία για να καταλάβουμε το περιεχόμενο των λόγων, ας δούμε άλλα κλειδιά για ορθή κατανόηση της διαφοράς ανάμεσα στην βάπτιση στο Άγιο Πνεύμα που είπε ο Ιωάννης Βαπτιστής (που αφορά την Αιώνια Ζωή) και την βάπτιση στο Άγιο Πνεύμα για την οποία μίλησε ο Ιησούς (που αφορά την Δύναμη για το έργο του Θεού). Πιστεύω ότι ένα σημαντικό κλειδί είναι στο ΠΟΙΟΣ ΒΑΦΤΙΖΕΙ στο Άγιο Πνεύμα; Ο Ιωάννης είπε ότι ο ίδιος ο Ιησούς θα σας βαφτίσει, ενώ ο Ιησούς είπε να περιμένουν την υπόσχεση του Πατέρα, και μίλησε σε παθητική φωνή «όταν βαπτιστείτε στο Άγιο Πνεύμα». Δεν είπε «όταν (εγώ) σας βαπτίσω στο Άγιο Πνεύμα». Ο Ιωάννης μας περιγράφει μια ενέργεια του Ιησού, ενώ ο Ιησούς μας περιγράφει μια ενέργεια του Πατέρα Θεού.
Αυτό είναι ευθυγραμμισμένο και με το θέμα που εξετάσαμε αρχικά, που αφορά το κατά πόσον το Άγιο Πνεύμα, ήταν, ή, δεν ήταν - υπήρχε, ή, δεν υπήρχε-, όταν ο Ιησούς μιλούσε στους μαθητές Του. Είδαμε ότι ναι μεν υπήρχε το Πνεύμα από τον (Πατέρα) Θεό που έγινε γνωστός μέσα από την περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης, σαν ο Θεός του Ισραήλ. Όμως δεν υπήρχε το Πνεύμα από τον αναστημένο Ιησού, που είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Θεός μας κάνει γνωστό τον εαυτό Του στην περίοδο της Καινής Διαθήκης. Στην Παλαιά Διαθήκη, το Πνεύμα του (Πατέρα) Θεού δινόταν σε κάποιους λίγους, χρισμένους ανθρώπους, με σκοπό να υπηρετήσουν τον Θεό, ενώ στην Καινή Διαθήκη το Πνεύμα δίνεται δια του Ιησού προς τον σκοπό της αιώνιας ζωής.
Όμως
από την ημέρα της Πεντηκοστής και μετά, έχουμε ένα επιπλέον γεγονός που επίσης
αφορά την Καινή Διαθήκη. Αυτό το γεγονός θυμίζει κατά πάντα το έργο του Θεού
από την περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης, όταν το Άγιο Πνεύμα ερχόταν επάνω στους
χρισμένους υπηρέτες του Θεού, και τους έδινε την δύναμη να προφητεύουν, ή, να
κάνουν άλλα έργα του Θεού. Τώρα βλέπουμε το Άγιο Πνεύμα να έρχεται και πάλι για
να εκπληρώσει την ίδια ανάγκη καθώς είπε και ο Ιησούς: «θα πάρετε δύναμη… και θα είστε μάρτυρες». Αυτός είναι ακριβώς ο ίδιος ρόλος της ενέργειας του Αγίου
Πνεύματος επάνω στους προφήτες και ανθρώπους του Θεού της Παλαιάς Διαθήκης. Και
εκείνοι έπαιρναν δύναμη προς τον σκοπό της διακονίας όταν ερχόταν επάνω τους το
Άγιο Πνεύμα. Αντίθετα, όταν ο Ιησούς έδωσε την αιώνια ζωή στους μαθητές Του
φυσώντας μέσα τους το Άγιο Πνεύμα (Ιωάν.20:22),
δεν τους έδωσε δύναμη, αλλά ειρήνη και αιώνια ζωή.
Όμως
υπάρχει μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στο γεγονός της Πεντηκοστής και του
χρίσματος προς υπηρεσία της Παλαιάς Διαθήκης. Αυτή την διαφορά προφήτευσε
πρώτος ο Ιωήλ, και μίλησε για αυτό ο Πέτρος αμέσως μετά από τα γεγονότα της
Πεντηκοστής: «Και ο Πέτρος, αφού στάθηκε όρθιος
μαζί με τους έντεκα, ύψωσε την φωνή του, και μίλησε σ’ αυτούς:…τούτο είναι
εκείνο που ειπώθηκε από τον προφήτη Ιωήλ, ‘και κατά τις έσχατες ημέρες, λέει ο
Θεός, θα εκχέω από το Πνεύμα μου επάνω σε κάθε σάρκα’...» (Πράξεις 2:14-118). Ενώ λοιπόν στην Παλαιά
Διαθήκη το Πνεύμα του Θεού ερχόταν επάνω στους λίγους, ορισμένους, χρισμένους
υπηρέτες του Θεού, μετά από την αποκατάσταση και συμφιλίωση που έφερε ο Ιησούς
ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο, τώρα το Άγιο Πνεύμα είναι μια δωρεά που
μπορεί να λάβει «κάθε σάρκα», δηλαδή ο
κάθε άνθρωπος που έχει δεχτεί τον Ιησού ως Κύριο και Σωτήρα Του, έχοντας έτσι
λάβει μέσα του το Άγιο Πνεύμα προς Αιώνια Ζωή.
Είτε πρόκειται για αιώνια ζωή, είτε για δύναμη προς
το έργο του Θεού, το Άγιο Πνεύμα είναι ένα, και είναι ο Κύριος. Έχει
διαφορετικές ενέργειες και φανερώσεις, αλλά το Πνεύμα του Θεού είναι Ένα, και
είναι επιθυμία του Θεού να μας γεμίζει με το Πνεύμα Του, όπως ένας Πατέρας
δίνει στα παιδιά Του ότι καλύτερο έχει.
«εάν λοιπόν εσείς που είστε πονηροί (κακοί), γνωρίζετε να
δίδετε αγαθά δώρα προς τα παιδιά σας, πόσο μάλλον ο Πατήρ ο εξ ουρανού θα δώσει
πνεύμα άγιο σε αυτούς που του ζητούν» (Λουκάς 11:13).