Άρθρο του περιοδικού ΑΝΩΘΕΝ Σεπτεμβρίου 2003
Επιτρέπεται η ανατύπωση μόνο με αναγνώριση του συγγραφέα
«Γιατί κοιμάστε; Σηκωθείτε και προσεύχεστε...» (Λουκάς
22:46)
Με αυτό τον τρόπο επέπληξε τους μαθητές Του ο ίδιος ο Ιησούς, στο γνωστό περιστατικό στον κήπο της Γεθσημανή. Όμως ενώ το διαβάζουμε, κάτι σταματά την διάνοια μας ώστε να μην μπορούμε να δούμε το μάθημα που μας δίνει ο Θεός μέσα από αυτό το περιστατικό, το οποίο καλούμαστε να βάλουμε σε εφαρμογή στην καθημερινή ζωή μας. Σύμφωνα με τη στάση της απάθειας, της τεμπελιάς, της αδράνειας και της άνευ όρων παράδοσης στο πεπρωμένο μας που μας διακατέχει, προτιμάμε να βλέπουμε μόνο την ιστορική πλευρά του γεγονότος, παραμερίζοντας το πιο σημαντικό μήνυμα που μας μεταφέρει η Γραφή: ότι εάν ο ίδιος ο Ιησούς είχε τόσο μεγάλη ανάγκη να προσεύχεται, εάν με τέτοια ένταση προέτρεψε τους μαθητές Του να κάνουν το ίδιο, και εφ’ όσον η Γραφή είναι γεμάτη από παρόμοιες προτροπές και διδασκαλίες, τότε, εμείς γιατί δεν προσευχόμαστε;
Σε αυτό το άρθρο θα βάλουμε λίγα βασικά θεμέλια για την ανάγκη μιας ζωής αφιερωμένης στην προσευχή. Για να γίνει αυτό είναι σημαντικό να κατανοήσουμε γιατί είναι αναγκαία η προσευχή. Επίσης, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε μια πολύ διαδεδομένη και σημαντική πλάνη, που διαστρεβλώνει την απλή αλήθεια της Αγίας Γραφής και οδηγεί στην απάθεια. Αυτή η πλάνη χρησιμοποιεί ένα μικρό στοιχείο αλήθειας, το οποίο μεταχειρίζεται για να μας τυφλώσει στην αποκάλυψη του Αγίου Πνεύματος, να φέρει νυσταγμό και αδιαφορία στο πνεύμα μας, και να μας καταστήσει ανήμπορους και ηττημένους Χριστιανούς, αδύναμους για να επιτελέσουμε το έργο της Βασιλείας των Ουρανών.
Αυτό το μικρό στοιχείο αλήθειας είναι ότι ο Θεός είναι Παντοδύναμος, Κυρίαρχος, και έχει τον απόλυτο έλεγχο του Σύμπαντος στα χέρια Του. Δεν υπάρχει λάθος σε αυτή την θεώρηση περί Θεού. Είναι όλα αλήθεια, αλλά ανεπαρκή για να περιγράψουν και να προσδιορίσουν την σχέση μας μαζί Του, και με την Βασιλεία των Ουρανών. Ας δούμε ένα παράδειγμα:
Ο πατέρας μου είναι ένας πολύ πλούσιος γαιοκτήμονας, με πολλά χωράφια και εργάτες. Υπάρχει αφθονία φαγητών και νερών, και δεν του λείπει τίποτε. Είναι αλήθεια ότι όλη του η περιουσία μου ανήκει, διότι είμαι ο μόνος κληρονόμος. Όμως για να γίνω άξιος ιδιοκτήτης, με έστειλε να πάω μακριά, όπου πρέπει να δοκιμαστώ και να εργαστώ σκληρά για να βγάλω το ψωμί μου. Σε εκείνα τα μέρη έπεσε ξηρασία, πείνα και δίψα.
Εγώ βρέθηκα σε κατάσταση απελπιστική. Τι πρέπει λοιπόν να κάνω υπό αυτές τις συνθήκες; Μπορώ να ισχυριστώ ότι επειδή έχω ένα πολύ πλούσιο πατέρα, που δεν του λείπει τίποτε, ότι εγώ δεν πεινάω και δεν διψάω; Έχω άραγε το περιθώριο να εθελοτυφλώ και να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου με ευχολόγια και απάθεια ότι όλα είναι καλά; Σε ένα τέτοιο φυσικό παράδειγμα, είμαι σίγουρος ότι όλοι οι άνθρωποι θα σκεφτούν λογικά, και θα ενεργήσουν σωστά, αποφασίζοντας να αντιδράσουν όσο καλύτερα μπορούν για να φροντίσουν τον εαυτό τους. Με άλλα λόγια, θα έπαιρναν τον δρόμο της μετάβασης από τον τόπο της πείνας στο πλούσιο σπίτι του πατέρα.
Ας δούμε τώρα μέσα από αυτό το παράδειγμα τι κάνουν πρακτικά πολλοί από εμάς στην ζωή μας: μένουμε εκεί όπου υπάρχει η πείνα και η δίψα, και διατεινόμαστε ότι επειδή ο πατέρας μας είναι πολύ πλούσιος, άρα δεν έχουμε κανένα πρόβλημα. Ισχυριζόμαστε ότι εφ’ όσον ο πατέρας μας έχει αφθονία φαγητών, επομένως θα μας φροντίσει εκεί όπου βρισκόμαστε, μέσα στην γη της πείνας και της δίψας… Το αποτέλεσμα είναι πολλοί άνθρωποι τέτοιου είδους τελικά πεθαίνουν από πείνα πιστεύοντας σε ένα πολύ πλούσιο και πολύ ικανό πατέρα!
Εφαρμόζοντας το παράδειγμα στην πνευματική μας ζωή, η μετάβαση από την γη της πείνας και της δίψας στο σπίτι του πατέρα που έχει όλα τα αγαθά, γίνεται δια της προσευχής. Πρόκειται για μια εν πνεύματι μετάβαση, που μας μεταφέρει έξω από τον φυσικό κόσμο στον οποίο ζούμε, και μέσα στην υπερφυσική Βασιλεία των Ουρανών, όπου ο Κύριος μας είναι απόλυτος Κυρίαρχος στον Θρόνο Του. Όμως, αν και η Βασιλεία του Θεού είναι εν πνεύματι, εν τούτοις συνυπάρχει και έχει πλήρη επαφή και συνεργασία με το φυσικό περιβάλλον της Δημιουργίας, μέσα στο οποίο ζούμε. Ως εκ τούτου, όταν εμείς κάνουμε τα απαραίτητα βήματα της μετάβασης από τον δικό μας φυσικό κόσμο, στην εν πνεύματι Βασιλεία του Ουράνιου Πατέρα μας, τότε ανοίγει μια αόρατη πόρτα επικοινωνίας ανάμεσα στους δύο κόσμους, με αποτέλεσμα, η αφθονία της Ουράνιας Βασιλείας να εκχέεται μέσα στην φυσική μας ζωή, καλύπτοντας έτσι τις φυσικές ανάγκες μας.
Ας κρατήσουμε όμως ότι το κλειδί σε αυτή την διαδικασία είναι η έννοια της μετάβασης από τον ένα κόσμο στον άλλο, η οποία δημιουργεί μια προσωρινή γέφυρα επικοινωνίας, δια της οποίας η δύναμη της αόρατης και ουράνιας πολιτείας της οποίας είμαστε πολίτες (όσοι είμαστε εν Χριστώ), γίνεται φανερή με φυσικό και ορατό τρόπο στην γήινη ζωή μας. Αυτή η μετάβαση επιτυγχάνεται δια της προσευχής, στην οποία ο ίδιος ο Ιησούς πέρασε τόσο χρόνο από την γήινη ζωή Του, προτού μεταβεί στον αιώνιο Θρόνο Του, όπου είναι Βασιλέας.
Ο Σατανάς κάνει ότι είναι δυνατόν προκειμένου να σταματήσει αυτή την μετάβαση από του να συμβεί, διότι, έτσι διακόπτει την δυνατότητα της φανέρωσης της Κυριαρχίας του Ιησού Χριστού μέσα στον φυσικό κόσμο. Πολλοί είναι οι Χριστιανοί που δεν μπορούν να σκεφτούν λογικά και απλά όσον αφορά αυτό το θέμα. Ισχυρίζονται ότι επειδή ο Ιησούς νίκησε τον διάβολο επάνω στον σταυρό του Γολγοθά, επομένως αυτοί δεν χρειάζεται να κάνουν τίποτε.
Νομίζουν ότι ο Ιησούς τακτοποιεί τον διάβολο αυτόματα, χωρίς την δική τους συμμετοχή και δραστηριοποίηση. Θεωρούν ότι ο Ιησούς είναι Βασιλέας στον Θρόνο του Θεού, και επομένως αυτοί μπορούν να αδρανοποιούνται και να εφησυχάζουν. Αυτό είναι τουλάχιστον παράλογο και ακατανόητο, δεδομένου ότι οι ίδιοι Χριστιανοί ισχυρίζονται ότι πιστεύουν στην Αγία Γραφή, ότι προσμένουν την δεύτερη έλευση του Ιησού και την αρπαγή της Εκκλησίας (σύμφωνα με τις γραφές), και γενικότερα όλες τις υποσχέσεις του Θεού και τις εσχατολογικές προφητείες που προβλέπουν την οριστική νίκη του Χριστού, και το δέσιμο του Σατανά στην κόλαση, μετά από την δεύτερη επάνοδο του Ιησού στην Γη.
Όμως, γιατί άραγε θα «αρπάξει» ο Χριστός την Εκκλησία Του; Από ποιόν θα την αρπάξει; Γνωρίζουμε ότι ο Ιησούς πήρε την νίκη πριν 2 χιλιάδες χρόνια, όταν αναστήθηκε από τον θάνατο. Έχει όμως εφαρμοστεί ολοκληρωτικά αυτή η νίκη επάνω στην Δημιουργία; Η πραγματικότητα της ζωής μας δείχνει ότι ο Σατανάς δεν έχει ακόμη νικηθεί. Το ίδιο μας δείχνει και η Αγία Γραφή: «Και είδα έναν άγγελο που κατέβαινε από τον ουρανό, ο οποίος είχε το κλειδί της αβύσσου, και στο χέρι του μια μεγάλη αλυσίδα. Και έπιασε τον δράκοντα, το αρχαίο φίδι, που είναι διάβολος και σατανάς, και τον έδεσε για 1000 χρόνια. Και τον έριξε στην άβυσσο, και τον έκλεισε, και σφράγισε από πάνω του για να μην πλανήσει πλέον τα έθνη, μέχρις ότου συμπληρωθούν τα 1000 χρόνια. Και ύστερα από αυτά πρέπει να λυθεί για λίγο καιρό.» (Αποκάλ. 20:1-3).
Όλα αυτά θα γίνουν μετά την δεύτερη παρουσία του Ιησού στην Γη. Και μάλιστα, δεν τελειώνει εκεί η προφητεία: «Κι όταν συμπληρωθούν τα 1000 χρόνια, ο σατανάς θα λυθεί από την φυλακή του. Και θα βγει για να πλανήσει τα έθνη που βρίσκονται στις τέσσερεις γωνιές της Γης, τον Γωγ και τον Μαγώγ, για να τους συγκεντρώσει σε πόλεμο, των οποίων ο αριθμός είναι σαν την άμμο της θάλασσας. Και ανέβηκαν επάνω στο πλάτος της Γης, και περικύκλωσαν το στρατόπεδο των αγίων, και την αγαπημένη πόλη. Και κατέβηκε φωτιά από τον Θεό και τους κατέφαγε. Και ο διάβολος, που τους πλανούσε, ρίχτηκε στη λίμνη με τη φωτιά και το θειάφι, όπου είναι το θηρίο και ο ψευδοπροφήτης. Και θα βασανίζονται ημέρα και νύχτα, στους αιώνες των αιώνων.» (Αποκάλ. 20:7-10).
Εάν λοιπόν το οριστικό δέσιμο του διαβόλου πρόκειται να συμβεί στο μέλλον, τότε, πως ισχυριζόμαστε ότι ο Ιησούς κυβερνά την Γη τώρα; Εάν ο Ιησούς ήταν ήδη ο Κύριος αυτής της Γης, τότε ποια θα ήταν η ανάγκη της μάχης που καλούμαστε να δώσουμε καθημερινά ενάντια στις δαιμονικές δυνάμεις; (Εφεσ. 6:10-18). Τότε, ποια θα ήταν η ανάγκη να φανερωθεί η πολυποίκιλη σοφία του Θεού στις αρχές και τις εξουσίες του σκότους στα επουράνια; (Εφ. 3:10-11). Ποια θα ήταν η ανάγκη της νίκης της Εκκλησίας επάνω στον διάβολο;
«Ξέρω τα
έργα σου και τη θλίψη σου και τη φτώχεια σου (είσαι όμως πλούσιος). Ξέρω και τη
βλασφημία αυτών που λένε για τον εαυτό τους ότι είναι Ιουδαίοι, και δεν είναι,
αλλά είναι συναγωγή του σατανά. Μη φοβάσαι τίποτε από όσα πρόκειται να πάθεις.
Να, ο διάβολος πρόκειται να βάλει μερικούς από σας σε φυλακή, για να
δοκιμαστείτε. Και θα έχετε θλίψη δέκα ημερών. Γίνε πιστός μέχρι θανάτου, και θα
σου δώσω το στεφάνι της ζωής. Όποιος έχει αυτί, ας ακούσει τι λέει το Πνεύμα
προς τις εκκλησίες. Αυτός που νικάει δεν θα αδικηθεί από τον δεύτερο θάνατο.»
(Αποκ. 2:9-11).
Ώστε η πραγματικότητα είναι διαφορετική από ότι οι άδειες θεολογίες μας προσπαθούν να παρουσιάσουν, ματαιώνοντας τις Γραφές. Η πραγματικότητα είναι ότι ο Ιησούς είναι Βασιλέας σε ένα άλλο κόσμο: «Η δική μου Βασιλεία δεν είναι από τούτο τον κόσμο. Αν η δική μου Βασιλεία ήταν από τούτο τον κόσμο, οι υπηρέτες μου θα αγωνίζονταν, για να μην παραδοθώ στους Ιουδαίους. Τώρα όμως η δική μου Βασιλεία δεν είναι από εδώ.» (Ιωάν. 18:36).
Η πραγματικότητα είναι ότι σε αυτόν τον κόσμο ο σατανάς είναι κύριος, με αποτέλεσμα τα παιδιά του Θεού να ζουν στην πείνα και την δίψα της ξηρασίας τούτου του κόσμου. Όμως δεν ζούμε στην απελπισία, διότι έχουμε την δυνατότητα της μετάβασης μέσα στην Βασιλεία του δικού μας Θεού, από όπου μπορούμε να αντλήσουμε όλα τα αγαθά που χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε στην ξηρασία αυτής της ζωής. Αυτό γίνεται δια της προσευχής, που είναι η διαδικασία της επικοινωνίας των δύο κόσμων δια μέσω της οποίας ο Βασιλέας μας Ιησούς Χριστός μπορεί να επηρεάζει και να αλλάζει την πραγματικότητα τούτου του κόσμου όταν εμείς γινόμαστε το εργαλείο μετάβασης και επικοινωνίας των δύο κόσμων.
Ο Ιησούς Χριστός έδωσε τον εαυτό Του να γίνει θυσία επάνω στον σταυρό, όχι για να ζούμε στην απελπισία της ήττας, αλλά για να νικήσουμε τον διάβολο στην μάχη της ζωής μας, δια μέσου της δύναμης που αντλούμε δια της προσευχής από τον δικό Του Οίκο, την Ουράνια Βασιλεία ... καθώς είναι γραμμένο, «ο οίκος μου θα ονομάζεται οίκος προσευχής» (Ματθ. 21:13).