Άρθρο του περιοδικού ΑΝΩΘΕΝ Αυγούστου 2003
Επιτρέπεται η ανατύπωση μόνο με αναγνώριση του συγγραφέα
“… να
χαίρεστε δε διότι τα ονόματα σας είναι γραμμένα στους ουρανούς” Κατά Λουκά 10:20
Ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα
που μπορούν να συμβούν στον άνθρωπο είναι το να γραφτεί το όνομα του στους
ουρανούς, ή, όπως είναι γραμμένο στην Φιλιππησίους
4:3, στο «βιβλίο της ζωής». Για να συμβεί αυτό το εκπληκτικά
σημαντικό γεγονός είναι απαραίτητο να ξανα-γεννηθούμε άνωθεν, που γίνεται σαν
αποτέλεσμα του ότι δεχτήκαμε τον Υιό του Θεού, Ιησού Χριστό, ως Σωτήρα και
Κύριο μας.
Η άνωθεν γέννηση γίνεται εφικτή
χάρη στο αίμα που έχυσε ο Ιησούς Χριστός επάνω στον σταυρό του Γολγοθά. Το αίμα
Του μπορεί να χαρίσει άφεση αμαρτιών σε καθένα που μετανοεί από την αμαρτία του
κόσμου, και πιστεύει στο μήνυμα της Σωτηρίας δια μέσου του Ιησού Χριστού. Είναι
τόσο σημαντικό αυτό το μήνυμα, και είναι τόσο συγκλονιστική η επακόλουθη
εμπειρία της πνευματικής αναγεννήσεως, ώστε καταλαμβάνει ένα σημαντικό τμήμα
των κηρυγμάτων, των γραπτών κειμένων, των συζητήσεων, και τέλος των προσωπικών
μαρτυριών που δίνουν οι πιστοί ακόλουθοι του Ιησού.
Είναι όμως επίσης πολύ σημαντικό
να αναρωτηθούμε γιατί άραγε ο Ιησούς ανέφερε την λέξη Σωτηρία μόνο 2 φορές, στον Λουκά 19:9 και Ιωάννη 4:22; Αντίθετα, βρίσκουμε μόνο στα 4 ευαγγέλια να χρησιμοποιείται 59 φορές η λέξη Βασιλεία του
Θεού, ή, των Ουρανών, και
συνολικά η λέξη από μόνη της 71 φορές στην Καινή Διαθήκη.
Ίσως τα σημαντικότερα από τα
σχετικά εδάφια είναι τα 2 παρακάτω, που μάλιστα μας αφήνουν αντικρουόμενα μηνύματα
(δηλαδή, ενώ την μια φορά μαθαίνουμε ότι η Βασιλεία του Θεού είναι μέσα μας,
την άλλη φορά μαθαίνουμε ότι πρόκειται να έλθει εις το μέλλον):
«...διότι να, η βασιλεία του Θεού είναι
μέσα σας» (Λουκάς 17:21).
«...διότι
σας λέγω, ότι δεν θα πιω από τώρα από το γέννημα της αμπέλου, έως ότου έλθει η
βασιλεία του Θεού» (Λουκάς 22:18).
Πιστεύω ότι ισχύουν και τα δύο. Η Βασιλεία του Θεού είναι ήδη μέσα στα παιδιά του Κυρίου, αλλά πρόκειται και να φανερωθεί καθολικά επάνω στην δημιουργία όταν ο Κύριος έλθει ξανά.
Όταν ένα μήνυμα της Καινής
Διαθήκης δεν είναι σαφές, ή, μοιάζει να είναι αντικρουόμενο με άλλα, είναι καλό
να ανατρέχουμε στην Παλαιά Διαθήκη, η οποία μας βοηθά να κατανοήσουμε τα
βαθύτερα πνευματικά μηνύματα της Καινής με πιο απλό και γήινο τρόπο (διότι τα
γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης ήταν η σκιά των μελλόντων -Εβραίους 8:5
& 10:1).
Όλη η πορεία του λαού του Θεού,
που ο Κύριος εξαγόρασε με το αίμα Του, είναι προδιαγεγραμμένη στην πορεία του
λαού Ισραήλ από την σκλαβιά της Αιγύπτου προς την απόκτηση της γης της
επαγγελίας. Η σκλαβιά της Αιγύπτου συμβολίζει την εξουσία της αμαρτίας επάνω
στην σάρκα μας, που μας καταδυναστεύει όπως ο Φαραώ καταδυνάστευε τον Ισραήλ. Η
γη της επαγγελίας (δηλ. υπόσχεσης) που θα έρεε γάλα και μέλι συμβολίζει την
άφθονη ζωή που ο Ιησούς μας υποσχέθηκε, για όποιους Τον δεχτούν σαν Κύριο τους,
και Τον υπακούν, εφαρμόζοντας τις εντολές Του στην ζωή τους.
Όλα τα ενδιάμεσα συμβάντα, από το
άνοιγμα της Ερυθράς Θάλασσας, την έρημο, τους εχθρούς που έπρεπε να πολεμήσουν,
την θεία προμήθεια φαγητού και νερού άνωθεν, το πέρασμα του Ιορδάνη, την
επίθεση στην Ιεριχώ, και κάθε άλλο σχετικό γεγονός καταγραμμένο στις Γραφές
μέχρι και την ώρα που ήρθε ο Ιησούς, είναι προφητικές αποκαλύψεις μέσα από τις
οποίες: μπορούμε να διαπιστώσουμε που βρισκόμαστε στη σχέση μας με τον Θεό,
γιατί μας συμβαίνουν διάφορα περίεργα γεγονότα στην ζωή μας, και πως μπορούμε
να είμαστε πάνω από όλα νικητές μαζί με τον Ιησού, όπως ο Ισραήλ μπορούσε να
είναι πάντα νικητής μαζί με τον Θεό των πατέρων τους, όταν Τον υπάκουαν.
Που κολλάει λοιπόν το σχέδιο της
Σωτηρίας δια του Χριστού, μέσα στην ζωή του φυσικού λαού Ισραήλ; Σε αυτό το
άρθρο δεν θα δώσουμε ολοκληρωμένη απάντηση σε αυτό το πολύ σημαντικό θέμα. Όμως
θα δούμε επιγραμματικά την ταύτιση, από την μια πλευρά της σφαγής των αρνιών
στην Αίγυπτο, και την επάλειψη της πόρτας των σπιτιών τους με αίμα του αρνιού
του κάθε σπιτιού (Έξοδος 12:1-13),
και από την άλλη, με το αίμα του Αμνού του Θεού, Ιησού Χριστού, που πρέπει να
θέσουμε επάνω στην ζωή μας ο καθένας για να σωθούμε από τον θάνατο, και να
περάσουμε στην ζωή.
Τι έγινε εκείνο το βράδυ στην
Αίγυπτο, όταν πέρασε ο άγγελος του Θεού και σκότωσε όλα τα πρωτότοκα; Έγινε η
αρχή της απελευθέρωσης των υιών Ισραήλ, έγινε η σωτηρία τους από τον θάνατο και
από την καταδυνάστευση του Φαραώ. Αυτό συμβολίζει την απελευθέρωση των παιδιών
του Θεού από τον θάνατο και την αμαρτία, και το πέρασμα τους στην ελευθερία και
την ζωή. Μιλάμε λοιπόν για το Πάσχα
των Εβραίων, που σημαίνει Πέρασμα.
Ώστε με τον ίδιο τρόπο ο άνθρωπος της Καινής Διαθήκης βιώνει ένα πέρασμα
στην ζωή όταν θέσει το αίμα του Αμνού του Θεού επάνω στην πόρτα της καρδιάς του. Αυτό το πέρασμα μας καθιστά γεγραμμένους στο βιβλίο της
Ζωής. Είναι αυτό που ονομάζουμε Σωτηρία δια του Ιησού.
Είναι λοιπόν πράγματι υπερβολικά
σημαντικό το πέρασμα στην ζωή που μας σώζει από τον θάνατο. Είναι τόσο
σημαντικό, όσο και η γέννηση ενός μωρού, το οποίο «περνάει» μέσα στην ζωή. Και
περί τούτου πρόκειται, περί πνευματικής γεννήσεως, όπως γράφει ο Ιωάννης: «Εκείνο που έχει
γεννηθεί από την σάρκα είναι σάρκα, κι εκείνο που έχει γεννηθεί από το πνεύμα
είναι πνεύμα. Μη θαυμάσεις ότι σου είπα: πρέπει να γεννηθείτε άνωθεν» (Ιωάννης 3:6-7).
Είναι όμως άραγε η γέννηση
σημαντική, ή μήπως η ίδια η ζωή; Ποιος άνθρωπος ασχολείται με την γέννηση του
αφότου περάσουν 1-2 χρόνια ζωής εκτός από του να θυμάται τα γενέθλια; Η
υπερβολική και αταίριαστη με την καθημερινή ζωή και το μέλλον ενασχόληση και
αναμόχλευση του παρελθόντος, καταντά όχι μόνο απλά προβληματική, αλλά και τροχοπέδη
στην ανάπτυξη του ατόμου και προσαρμογή του στην ζωή και την κοινωνία.
Είμαστε ευγνώμονες στους γονείς
μας για την γέννηση μας, αλλά ο καλύτερος τρόπος να επιδείξουμε έμπρακτα την
ευχαριστία μας δεν είναι να συζητάμε και να καταγινόμαστε εφ’ όρου ζωής με την
ώρα της γέννησης. Η καλύτερη ανταμοιβή προς τον γονέα είναι η φυσιολογική
ανάπτυξη και προσαρμογή του παιδιού μέσα στο κοινωνικό σύνολο, όπου προσδοκά να
δει το παιδί του να είναι χρήσιμο και ωφέλιμο. Εδώ μιλάω για εμάς τους
Χριστιανούς, που είμαστε παιδιά του Θεού. Το Πνεύμα του Κυρίου είναι ο γονέας
μας, ο οποίος επιθυμεί να εκπληρώσουμε τον σκοπό για τον οποίο γεννηθήκαμε, που
είναι να φανερώσουμε μέσα στο φυσικό περιβάλλον της ζωής μας, εκείνο το οποίο
γεννήθηκε μέσα μας, την Βασιλεία των Ουρανών.
Ο σκοπός της ελευθερίας του λαού
Ισραήλ από την Αίγυπτο ήταν ο Θεός να αποκτήσει ένα δικό Του λαό που θα Τον
λατρεύει και θα ζει μαζί Του, μέσα στην δική Του γη, την απολυτρωμένη από κάθε
μόλυνση λατρείας ειδώλων και άλλων θεών. Σε εκείνη την γη θα μπορούσε να
φανερωθεί η πληρότητα του Θεού στις ζωές του
δικού Του λαού. Αυτό είναι ακριβώς που θέλει ο Κύριος από τα παιδιά
Του και σήμερα. Να είναι ο Θεός σε όλη Του την
πληρότητα, σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Να κάνει την ζωή μας γεμάτη από τις
υποσχέσεις που μας έδωσε αρχικά μέσα από τον Λόγο Του, που τώρα μας προσκαλεί
να λάβουμε δια πίστεως.
Ο Ιησούς Χριστός δεν έφερε μόνο
το χαρμόσυνο μήνυμα της γέννησης προς Σωτηρία της ψυχής, αλλά μας έφερε την υπόσχεση του Πατέρα από τους Ουρανούς για
μια ζωή άφθονη από όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την Βασιλεία των Ουρανών, στην «γη της επαγγελίας» του κάθ’ ενός. Ώστε το
σημαντικό δεν είναι απλά η γέννηση μας, αλλά η πληρότητα του Θεού σε κάθε τομέα
της ζωής μας.