Άρθρο του περιοδικού ΑΝΩΘΕΝ Ιουλίου 2003
Επιτρέπεται η ανατύπωση μόνο με αναγνώριση του συγγραφέα
Η σύγκρουση των δύο κόσμων
μέσα στον άνθρωπο
Κάποτε βρισκόμουν έξω από το σπίτι ενός προσφιλούς μου προσώπου και προσευχόμουν για να σωθεί από την εξουσία του Σατανά. Μετά από περίπου μισή ώρα προσευχής είδα γεμάτος έκπληξη μια ομάδα αγγέλων του Κυρίου να κατεβαίνουν από τον ουρανό και να μπαίνουν στο σπίτι. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα είδα τρεις άλλους (του σκότους) να βγαίνουν και να απομακρύνονται. Γεμάτος απορία, και χωρίς να είμαι βέβαιος ότι πράγματι έγινε αυτό που είδα, ζήτησα από τον Κύριο να μου το εξηγήσει.
Μερικές μέρες αργότερα το πρόσωπο
για το οποίο προσευχόμουν μου είπε ότι συνέβαινε κάτι παράξενο, σαν σε όνειρο,
αλλά αληθινό: άκουγε μια χορωδία, σαν να ήταν από μέσα του, να ψάλλει
Αλληλούια. Μετά από αυτό ο Κύριος μου θύμισε ενώ προσευχόμουν, ότι ένα μήνα
πριν από το γεγονός με τους αγγέλους, είχα πει σ’ αυτό το πρόσωπο: «ο θυμός,
ο φόβος και το άγχος θα φύγουν από σένα». Έτσι «αναγνώρισα» ποια ήταν τα
τρία πνεύματα που αναχώρησαν μόλις ήρθαν οι άγγελοι του Κυρίου!
Πριν από
αυτό δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι όταν ο δίκαιος άνθρωπος προσεύχεται, τότε
αποστέλλονται άγγελοι Κυρίου που θέτουν σε εφαρμογή την επιθυμία του δικαίου,
επιβάλλοντας το καθεστώς της Βασιλείας των Ουρανών επάνω στις δυνάμεις του
σκότους. Επίσης δεν είχα σκεφτεί ότι ο θυμός, ή ο φόβος, και πολύ περισσότερο
το άγχος, είναι πνεύματα με προσωπικότητα και αγγελική υπόσταση.
Τότε
σκέφτηκα αμέσως «γιατί δεν το γράφει η Γραφή;» και άρχισα να μελετώ το Λόγο του
Θεού για να καταλάβω περισσότερα για τον αόρατο κόσμο των πνευμάτων. Τότε
ανακάλυψα πόσο λίγο γνώριζα τον Λόγο του Θεού, διότι είχα δώσει όλη μου την
προσοχή κυρίως σε εκείνα τα εδάφια που υποστήριζαν τις δογματικές μου τοποθετήσεις,
αλλά ήμουν τυφλός σε όλα όσα ο Κύριος ήθελε να με μάθει. Βρήκα λοιπόν ότι η
Γραφή είναι γεμάτη από αναφορές που εξηγούν το ρόλο και την υπόσταση των
πνευμάτων.
Στους Κριτές 9:23 διάβασα
«Και ο Θεός έστειλε ένα πονηρό πνεύμα ανάμεσα στον
Αβιμέλεχ και στους άνδρες της Συχέμ». Στην Α’ Σαμουήλ 16:23 «Και
όταν το πνεύμα από τον Θεό ήταν στον Σαούλ, ο Δαβίδ έπαιρνε την κιθάρα και
έπαιζε με το χέρι του. Τότε ο Σαούλ ανακουφιζόταν και αναπαυόταν και το πονηρό
πνεύμα αποσυρόταν απ’ αυτόν». Α’
Σαμουήλ 18:10 «Και την επόμενη μέρα ήρθε επάνω στον Σαούλ ένα πονηρό πνεύμα
από τον Θεό και προφήτευε μέσα στο σπίτι».
Αυτό το
εδάφιο μου θύμισε ένα αδελφό που πάντα προφήτευε μέσα στην εκκλησία, και όλοι
τον θεωρούσαν προφήτη μέχρι που ήρθε ο Μπένυ Χιν το 1995 και του έβγαλε το
δαιμόνιο του πύθωνα που είχε μέσα του. Διότι τέτοιου είδους δαιμόνια δεν είναι
απαραίτητο να λένε ψέματα, όπως διαβάζουμε στις Πράξεις
16:16-18, με τη δούλη που προφήτευε την αλήθεια, ότι «οι άνθρωποι αυτοί είναι δούλοι του ύψιστου Θεού, οι οποίοι
κηρύττουν σ’ εμάς δρόμο σωτηρίας». Εντούτοις, ο Παύλος στράφηκε και
είπε στο πνεύμα «σε προστάζω στο όνομα του Ιησού
Χριστού να βγεις απ’ αυτή. Και βγήκε την ίδια εκείνη ώρα».
Πρώτα είχα
μεγάλο πρόβλημα να καταλάβω πως γίνεται να συνυπάρχει το Άγιο Πνεύμα και ένα
πνεύμα ψευδοπροφητείας μέσα στον ίδιο άνθρωπο, και επειδή κανείς δεν μπορούσε
να μου το εξηγήσει αποφάσισα να ρωτήσω τον Κύριο. Αφότου προσευχήθηκα και
περίμενα αρκετά, τελικά ο Κύριος μου έκανε μια ερώτηση: «Πως έβγαλες το συμπέρασμα ότι δεν συνυπάρχουν;».
Η ερώτηση Του με γέμισε περιέργεια, αφενός διότι δεν ήξερα τι να Του απαντήσω,
αφετέρου διότι αυτό πίστευε και ο Ποιμένας μου (εκείνης της εποχής), και κατά
τρίτον διότι μου φαινόταν απόλυτα φυσιολογικό να μην μπορούν να συνυπάρξουν το
φως με το σκοτάδι μαζί. Ο Κύριος που γνώριζε τις σκέψεις μου, με ρώτησε ξανά: «Που είναι γραμμένο στην Αγία Γραφή ότι δεν συνυπάρχουν
μέσα στον ίδιο άνθρωπο;»
Τότε
σκέφτηκα τα εδάφια από Β’ Κορινθίους 6:14-16 όπου λέει ανάμεσα σε άλλα «ποια συμφωνία έχει ο Χριστός με τον Βελίαλ;». Καθώς όμως με προβλημάτισε η ερώτηση του Κύρίου
αναγκάστηκα να εμβαθύνω στο θέμα. Ο Κύριος με φώτισε να δώσω βαρύτητα στο ότι
τα συγκεκριμένα εδάφια αναφέρονται σε κοινωνία μεταξύ ανθρώπων. Ξεκινά η
παράγραφος ως εξής: «Μη ομοζυγείτε με τους
απίστους». Κατάλαβα ότι είναι άλλο το θέμα που αφορά την κοινωνία
μεταξύ ανθρώπων που έχουν τελείως διαφορετική προσέγγιση και προσανατολισμό
σκέψης και ζωής, και άλλο το θέμα στο οποίο ο Κύριος με έσπρωχνε να εμβαθύνω,
που αφορά στο τι υπάρχει μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο.
Τότε
διαπίστωσα ότι η απορία μου ήταν μόνο εγκεφαλική, και προερχόταν από την ίδια
λογική που μου είχε εμφυσήσει ο τότε Ποιμένας μου. Δηλαδή, ενώ δεν είχα
διαβάσει πουθενά μέσα στη Γραφή ότι δεν μπορούν να συνυπάρχουν τα πονηρά πνεύματα
με το Άγιο Πνεύμα μέσα στον ίδιο άνθρωπο, εγώ είχα βγάλει αυθαίρετα
δικές μου … σοφές θεωρίες! Είχα παρερμηνεύσει τον Λόγο του Θεού κάτω από το
πρίσμα της διδασκαλίας του Ποιμένα μου και τα δικά μου διανοητικά συμπεράσματα.
Αντίθετα, η
Αγία Γραφή λέει στην Α’ Βασιλέων 22:19-23
«Είδα τον Κύριο να κάθεται επάνω στο θρόνο του, και
ολόκληρη τη στρατιά του ουρανού να παραστέκεται γύρω απ’ αυτόν, από τα δεξιά
του, και από τα αριστερά του. Και ο Κύριος είπε: Ποιος θα απατήσει τον Αχαάβ,
ώστε να ανέβει και να πέσει στη Ραμώθ-γαλαάδ; ... Και βγήκε το πνεύμα και
στάθηκε μπροστά στον Κύριο και είπε: Εγώ θα τον απατήσω ... Θα βγω, και θα
είμαι ένα πνεύμα ψέματος στο στόμα των προφητών του». Επίσης, Β’ Βασιλέων 19:7 «να,
εγώ θα βάλω μέσα του ένα πνεύμα, ώστε καθώς θα ακούσει θόρυβο θα επιστρέψει στη
γη του».
Επίσης, Ιώβ 1:6 «Και
κάποια ημέρα, οι γιοι του Θεού ήρθαν να παρασταθούν μπροστά στον Κύριο, κι
ανάμεσα σ’ αυτούς ήρθε και ο σατανάς». Πράγματι, δεν είναι ο σατανάς
πνεύμα; Δεν πειράστηκε ο Ιησούς από τον άρχοντα των δαιμονίων; Δεν έγινε ο
ίδιος ο Ιησούς κατάρα, παίρνοντας επάνω του τη δική μας αμαρτία; Μήπως έπαψε να
είναι γεμάτος από το Άγιο Πνεύμα όταν ήταν επάνω του όλα τα δαιμόνια της γης,
την ώρα που πέθαινε στο σταυρό; Εάν είχε αποχωρήσει το Άγιο Πνεύμα, τότε δεν θα
μπορούσε να πει «Πατέρα, σε σένα παραδίνω το πνεύμα
μου». Δεν θα ήταν Πατέρας Του χωρίς την εγκατοίκηση του Πνεύματος
Του, εκ του Οποίου και εμείς έχουμε (ανα-)γεννηθεί, όπως και ο Ιησούς (όταν το
Πνεύμα επεσκίασε την Μαριάμ και βρέθηκε έγκυος). Επίσης, δεν θα είχε εξουσία να
παραδώσει εκούσια το πνεύμα Του, όπως και έκανε.
Όμως, άλλο
είναι το πνεύμα του ανθρώπου, το οποίο γίνεται ναός μέσα στον οποίο κατοικεί το
Άγιο Πνεύμα, και άλλο είναι η σάρκα μας που επηρεάζουν τα πονηρά πνεύματα, και
η οποία έχει ανάγκη από την απολύτρωση. Γι’ αυτό άλλωστε δεν πρέπει και να
πεθάνει η σάρκα μας; Ο Παύλος μας το λέει καθαρά στην Ρωμαίους 7:18 «Επειδή,
ξέρω ότι μέσα μου (δηλαδή, μέσα στη σάρκα μου) δεν κατοικεί
αγαθό. Επειδή, το να θέλω βρίσκεται κοντά μου, το να κάνω όμως το καλό δεν το
βρίσκω». Άλλωστε, ο ίδιος ο Ιησούς μας έδωσε το στίγμα της
εγκατοίκησης των πνευμάτων μέσα μας. «Έλεγε μάλιστα ότι, αυτό που βγαίνει από μέσα από τον
άνθρωπο, εκείνο μολύνει τον άνθρωπο. Επειδή από μέσα από την καρδιά των ανθρώπων
βγαίνουν οι κακοί διαλογισμοί, πορνείες, κλοπές, φόνοι, μοιχείες, πλεονεξίες,
πονηρίες, δόλος, ασέλγεια, πονηρό μάτι, βλασφημία, υπερηφάνεια, αφροσύνη. Όλα
αυτά τα πονηρά βγαίνουν από μέσα και μολύνουν τον άνθρωπο». Μάρκος 7:20-23.
Διότι, όπως
διαβάζουμε μια θεμελιώδη αρχή για τους αγγέλους στην Εβραίους 1:14 «Δεν είναι όλοι λειτουργικά πνεύματα που αποστέλλονται προς
υπηρεσία για εκείνους που πρόκειται να κληρονομήσουν σωτηρία;» Αυτό
είναι μια «αρχή», δηλαδή εξηγεί ότι όλοι οι άγγελοι είναι δημιουργημένοι να
αποστέλλονται προς υπηρεσία. Είτε οι άγγελοι του Κυρίου στους δίκαιους
ανθρώπους, κληρονόμους της σωτηρίας, είτε οι εκπεσόντες άγγελοι προς τους υιούς
της απείθειας.
Όμως οι
εκπεσόντες άγγελοι αποστέλλονται επίσης και προς τους δίκαιους κληρονόμους
σωτηρίας, όταν αυτοί ενεργούν σε απείθεια ενώπιον του Θεού, όταν δηλαδή
αμαρτάνουν. Ανάλογα με το τι πράττει, ή, επιθυμεί ο άνθρωπος μπροστά στον Θεό,
ενεργοποιείται η δύναμη των ουρανών για να ανταποκριθεί. Διότι ο Θεός είναι «ο Κύριος, ο Θεός των πνευμάτων κάθε σάρκας» (Αριθμοί 27:15).
Ο Θεός έχει
θεσπίσει ότι ο κάθε άνθρωπος λαμβάνει ανταπόδοση σύμφωνα με το μέτρο με το
οποίο ενεργεί, είτε με έργα, είτε με σκέψεις στην καρδιά του, και οι άγγελοι
που αποστέλλονται προς αυτόν εκτελούν το θέλημα του Θεού επάνω στον άνθρωπο,
θέλημα το οποίο έχει ήδη προσδιορίσει ο ίδιος ο άνθρωπος με τα έργα του.
Ο Παύλος μας
δίνει στοιχεία για αυτή την επίσης θεμελιώδη αρχή στην Ρωμαίους 1:24 «Γι’
αυτό ο Θεός τους παρέδωσε σε ακαθαρσία, διαμέσου των επιθυμιών των καρδιών
τους... ». Αυτό ισχύει και για τους δίκαιους, όπως και για τους
άδικους, όπως επιβεβαιώνεται και από πολλά άλλα Βιβλικά εδάφια. ‘Έχουμε λοιπόν
ταυτόχρονα δύο πνευματικές επιδράσεις να επενεργούνται παράλληλα και
ταυτόχρονα, σε αντιστοιχία με τις αποφάσεις και ενέργειες του ανθρώπου. Σε όσα
θέματα ο άνθρωπος λειτουργεί δίκαια, οι καλοί άγγελοι προστρέχουν σε υπηρεσία.
Σε όσα λειτουργεί άδικα, οι εκπεσόντες άγγελοι προστρέχουν για να εγκατασταθούν
στην ζωή του ανθρώπου και να χτίσουν τα δαιμονικά οχυρά που δένουν τον άνθρωπο,
μέχρις ότου μετανοήσει και επικαλεστεί το αίμα του Κυρίου για καθαρισμό της
συγκεκριμένης περιοχής της ζωής του.
Κάθε αναγεννημένο παιδί του Θεού έχει την προσωπική εμπειρία ότι το κακό
που κατοικεί μέσα στην σάρκα του εξακολουθεί να παραμένει εκεί ακόμη και μετά
την εμπειρία της άνωθεν γέννησης, και της εγκατοίκησης του Αγίου Πνεύματος. Ενώ
είμαστε παιδιά του Θεού, ενώ το Άγιο Πνεύμα είναι μέσα μας και μάλιστα μπορεί
και να εκχέεται από μέσα μας προς άλλους, την ίδια στιγμή διαπιστώνουμε να
βγαίνουν από μέσα μας οι φανερώσεις του κακού όπως αυτές που είπε ο Ιησούς. Και
αυτό δεν είναι θαυμαστό, αλλά απόλυτα φυσιολογικό, καθώς η πνευματική
αναγέννηση μας δεν μας ταυτοποίησε στιγμιαία με τον χαρακτήρα του Κυρίου, αλλά
μας έβαλε σε μια νέα οδό, όπου μπορούμε σταδιακά να αυξηθούμε, μέχρις
ότου φτάσουμε στο μέτρο της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού (Εφεσίους 4:13).
Γι’ αυτό και είναι απαραίτητο να απορρίψουμε τα έργα
του σκότους και να ενδυθούμε τα όπλα του φωτός (Ρωμαίους 13:12). Καθώς συνεχίζει να μας εξηγεί ο Παύλος στα επόμενα 2 εδάφια, αυτό
εξαρτάται από εμάς, το πώς να μην φροντίζουμε την σάρκα, αλλά να
ενδυθούμε τον Κύριο Ιησού. Εάν η σάρκα ήταν καθαρή από τα
σκοτεινά πνεύματα που κατοικούν σε αυτήν, τότε δεν θα χρειαζόταν να δώσουμε την
μάχη της απολύτρωσης μας από τις σκοτεινές δυνάμεις. Τότε θα ήμασταν σαν τα
παιδιά, αγνοί.
Εντούτοις δεν είμαστε αγνοί, ούτε ανέγγιχτοι από την διαρκή επιρροή και
έργο των πνευμάτων της πονηρίας που κατοικούν στην σάρκα μας, και ταχύτατα
κάνουν την φανέρωση τους κάθε φορά που εμείς ενδίδουμε στο δέλεαρ τους
αμαρτάνοντας ενώπιον του Θεού. Παρ’ όλα αυτά, είμαστε ταυτόχρονα, και
παραμένουμε διαρκώς άγιοι, χάρη στο αίμα του Ιησού Χριστού που μας καθαρίζει
από κάθε αμαρτία και μόλυνση της σάρκας.
Αυτό όμως δεν μπαίνει σε αυτόματη εφαρμογή από μόνο του, αλλά
ενεργοποιείται όταν εμείς δεν ταυτιζόμαστε με την σάρκα, αλλά καταδικάζουμε τις
επιθυμίες της, και ταυτιζόμαστε με το Άγιο Πνεύμα που κατοικεί μέσα στο πνεύμα
μας. Ενώ οι εκπεσόντες άγγελοι έρχονται για να βασανίσουν την σάρκα μας, όταν
εμείς τους δίνουμε τόπο με τα έργα και τις σκέψεις μας, δεν έχουν την εξουσία
να εκβάλουν το Άγιο Πνεύμα που κατοικεί μέσα στο πνεύμα του ανθρώπου.
Καταλαμβάνουν μόνο τόσο χώρο, όσο εμείς τους επιτρέπουμε, ενώ παράλληλα εμείς
παραμένουμε άγιοι και δίκαιοι ενώπιον του Θεού - όχι από την δική μας αξία,
αλλά επειδή ο Κύριος μας αγίασε και μας δικαίωσε όταν πιστέψαμε στον Ιησού και
το αίμα Του. Μόλις εμείς μετανοήσουμε από το συγκεκριμένο αδίκημα που δίνει
τόπο στον διάβολο να κυριεύει την συγκεκριμένη περιοχή της ζωής μας, η εξουσία
του Ιησού Χριστού μέσα μας ενεργεί την άμεση αποκατάσταση μας προς τον Κύριο,
και εκβάλει τις πονηρές δυνάμεις από την σάρκα μας.
Ώστε υπάρχει μια διαρκής σύγκρουση δύο κόσμων, οι οποίοι συνυπάρχουν μέσα
στον κάθε άνθρωπο. Από την μια είναι ο κόσμος της σάρκας, δηλαδή της αμαρτίας
όπου κατοικούν τα πνεύματα της πονηρίας, και από την άλλη είναι ο κόσμος του
Πνεύματος του Ιησού. Όταν απεκδυόμαστε τα έργα του κόσμου της αμαρτίας και
διαλέγουμε να ενδυόμαστε τα έργα της Βασιλείας του Ιησού, τότε Αυτός καθαγιάζει
ακόμη και την αμαρτωλή σάρκα, αφαιρώντας της κάθε δύναμη να εξουσιάζει τον
άνθρωπο (όταν ο άνθρωπος συνειδητά διαλέγει να αποστασιοποιηθεί από αυτήν και
να ταυτιστεί με τον Κύριο).
Για κάθε συγκεκριμένη αμαρτωλή επιρροή που ο άνθρωπος διαλέξει συνειδητά να
απορρίψει (προς τον σκοπό του να ταυτιστεί με τον Ιησού), έρχεται η δύναμη του
αίματος του Κυρίου και αφαιρεί κάθε εξουσία από το πονηρό πνεύμα που ήταν
υπεύθυνο για την συγκεκριμένη πονηρή επιρροή. Τότε ο άνθρωπος ελευθερώνεται από
αυτό το πνεύμα, και αντ’ αυτού γεμίζει με νέα στοιχεία του χαρακτήρα του Ιησού.
Για να το κάνουμε πιο κατανοητό με ένα παράδειγμα, ας μιλήσουμε για το πνεύμα
του θυμού. Όσο κατοικεί ο θυμός του κόσμου μέσα μας, τόσο απουσιάζει η
μακροθυμία του Κυρίου από την ζωή μας. Πρέπει να αποχωρήσει το ένα για να
εισχωρήσει το άλλο.
Το γεγονός ότι κατοικεί μέσα μας το Άγιο Πνεύμα, ότι είμαστε παιδιά του
Θεού, ότι ο Χριστός πέθανε για μας, ότι το όνομα μας είναι γραμμένο στο Βιβλίο
της Ζωής, ότι ο Θεός μας αγαπά και μας συγχωρεί, ότι μας χρησιμοποιεί για την
δόξα Του, και άλλα πολλά καλά, δεν αναιρούν την πραγματικότητα του γεγονότος
ότι ταυτόχρονα κατοικεί μέσα μας ο θυμός του Σατανά! Άλλωστε είμαι σίγουρος ότι
πολλοί αναγνώστες αυτού του κειμένου θα έχετε συναντήσει πολλούς Ποιμένες,
Αιδεσιμότατους και Ιερείς που ξεχειλίζουν είτε από την υπερηφάνεια του Σατανά,
είτε από έλλειψη αγάπης, είτε από την αφροσύνη της κόλασης, και άλλα διάφορα...
Εντούτοις, ο Ιησούς διάλεξε να τους αγαπήσει, να χύσει το αίμα Του γι’ αυτούς,
να τους χρίσει για το έργο της διακονίας, και να τους χρησιμοποιήσει ακόμη και
για την δική μας εν Χριστώ οικοδομή!
Διότι όλοι ανεξαιρέτως είμαστε ατελείς, βρισκόμαστε στην πορεία σταδιακής
απελευθέρωσης από τα πονηρά πνεύματα και μεταμόρφωσης κατά τον χαρακτήρα του
Ιησού, και όλοι χρειαζόμαστε τον Ιησού και το Άγιο Πνεύμα για να βγούμε νικητές
σε αυτή την ισόβια μάχη ενάντια στις δυνάμεις του σκότους που φωλιάζουν μέσα
μας από την γέννηση μας. Είναι μια μάχη που απαιτεί προσοχή και δραστηριότητα,
διότι δεν γίνεται αυτόματα από μόνη της. Ο Ιησούς μίλησε πολύ καθαρά δείχνοντας
την δική μας ευθύνη στο να νικήσουμε τις δυνάμεις του σκότους που ενεργούν
εναντίον των παιδιών του Θεού: «Γρηγορείτε και
προσεύχεστε για να μην πέσετε σε πειρασμό. Το μεν πνεύμα πρόθυμο, η δε σάρκα
αδύναμη» (Μάρκος 14:38).
Όποιος έχει την εμπειρία της πνευματικής αναγέννησης γνωρίζει ότι πριν από
αυτήν ούτε το πνεύμα του δεν ήταν πρόθυμο να κάνει το καλό. Αφότου όμως ήρθε το
Άγιο Πνεύμα μέσα μας, επειδή πιστέψαμε στον Ιησού και Τον δεχτήκαμε ως Κύριο,
τότε το πνεύμα είναι πρόθυμο να κάνει το καλό. Διαπιστώνουμε όμως ότι μια άλλη
δύναμη κατοικεί στην σάρκα μας που αντιστρατεύεται στην επιθυμία του πνεύματος
μας, και μας ωθεί στο κακό.
Εντούτοις, όταν αποφασίσουμε να συγκρουστούμε με αυτή την δύναμη και να την
εκβάλουμε, είναι βέβαιο ότι έχουμε την εξουσία να νικήσουμε, διότι ο Ιησούς
πήρε πρώτος την νίκη για εμάς. Μέσω της δικής Του νίκης μπορούμε να νικήσουμε
κι εμείς, απελευθερώνοντας την σάρκα μας από τα δεσμά της αμαρτίας!
Ο Παύλος μας προτρέπει να εμπλακούμε σε αυτή την μάχη. Ας θυμηθούμε τι λέει
στους Γαλάτες 5:16-17: «Περπατάτε σύμφωνα με το Πνεύμα, και δεν θα εκπληρώνετε
την επιθυμία της σάρκας. Επειδή η σάρκα επιθυμεί ενάντια στο Πνεύμα, και το
Πνεύμα ενάντια στη σάρκα. Αυτά μάλιστα αντιμάχονται το ένα προς το άλλο,
ώστε εκείνα που θέλετε, να μην τα πράττετε». Για να
αντιμάχονται δύο παρατάξεις είναι απαραίτητο να βρίσκονται αντιμέτωπες στο ίδιο
πεδίο μάχης, που είναι ο ίδιος ο άνθρωπος.
Ο Θεός μας κάλεσε να είμαστε παιδιά Του, έστειλε τον Ιησού να ανοίξει τον
δρόμο, έστειλε το Άγιο Πνεύμα να μας βοηθήσει, μας χάρισε το έλεος Του και
δωρεάν άφεση των αμαρτιών μας, αλλά είναι δική μας επιλογή να αντισταθούμε στον
Σατανά, ώστε να φύγει από εμάς. Είναι δικό μας το έργο της εφαρμογής της νίκης
του Ιησού επάνω στην ίδια μας την σάρκα, ώστε να φύγουν τα πονηρά πνεύματα, και
να μεταμορφωθεί ο χαρακτήρας μας κατά το Πνεύμα του Κυρίου.
Όποιος πιστός μέχρι τώρα είχε το ίδιο πρόβλημα όπως κι εγώ παλιότερα, και
δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι μπορεί ένα πονηρό πνεύμα να εισέλθει μέσα του
εφόσον είναι κατοικία του Αγίου Πνεύματος, θα πρέπει τώρα να αναρωτηθεί, τι
εννοεί ο Παύλος όταν προειδοποιεί: «μη δίνετε τόπο στον
διάβολο» (Εφεσίους 4:27); Ή, άραγε τι συμβαίνει
στον αδελφό (που είναι και αυτός κατοικία του Αγίου Πνεύματος) που μπορεί να
παραδοθεί «στον Σατανά για όλεθρο της σάρκας, ώστε το
πνεύμα του να σωθεί κατά την ημέρα του Κυρίου»; (Α’
Κορινθίους 5:5)
Βλέπουμε λοιπόν σε πολλαπλά σημεία των Γραφών να γίνεται διαφοροποίηση
μεταξύ του πνεύματος και της σάρκας του ανθρώπου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο
άνθρωπος χωρίζεται σε διάφορα κομμάτια. Βλέπουμε ότι ο διάβολος έχει πρόσβαση
στην σάρκα μας, και μάλιστα και εξουσία προς όλεθρο, εάν του το επιτρέψουμε μέσα
από αμετανόητη στάση και επιμονή σε αμαρτία. Παράλληλα βλέπουμε ότι τίποτε δεν
μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού, ο Οποίος μας διάλεξε και μας
έκανε παιδιά Του, και είναι ικανός να μας κρατήσει μέχρι το τέλος, ώστε να
σωθούμε κατά την ημέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Πράγματι Εκείνος είναι ικανός από την δική Του πλευρά, διότι είναι πιστός,
αλλά όπως είδαμε σε αυτό το άρθρο εμείς καλούμαστε να δώσουμε την δική μας μάχη
για την απολύτρωση της σάρκας μας από τις δυνάμεις του σκότους. Όμως δεν
μπορούμε να νικήσουμε μόνοι μας. Μόνο όταν προσκολληθούμε κοντά στον Κύριο, και
Τον παρατηρούμε διαρκώς πρόσωπο με πρόσωπο, μόνο τότε μπορούμε να
μεταμορφωνόμαστε σύμφωνα με την εικόνα που παρατηρούμε, νικώντας έτσι τις
δυνάμεις του σκότους. Όταν «εμείς με αποκαλυμμένο πρόσωπο
αντικατοπτρίζουμε την δόξα του Κυρίου, τότε μεταμορφωνόμαστε σύμφωνα με αυτήν
την εικόνα (στην οποία προσβλέπουμε)
από την δόξα Του, σε δόξα που είναι ακριβώς όπως το Πνεύμα του Κυρίου» (Β’ Κορ. 3:18). Όταν εμείς
εφαρμόζουμε την νίκη του Ιησού επάνω στις ζωές μας, τότε έρχεται η δύναμη του
Θεού και παράγει τον καρπό του Πνεύματος μέσα από εμάς: «Αγάπη,
χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, καλοσύνη, αγαθοσύνη, πίστη, πραότητα, εγκράτεια» (Γαλάτες 5:22).
Αυτή η μάχη δεν είναι προαιρετική αλλά απόλυτα απαραίτητη! Όποιος δεν
πολεμήσει ενάντια στις δυνάμεις του σκότους που κατοικούν μέσα του από την
γέννηση του, τότε βρίσκεται σε κίνδυνο να κυριευθεί από αυτές, αντί να
μεταμορφωθεί κατά τον χαρακτήρα του Χριστού. Γι’ αυτό και ο Ιησούς είπε: «Κανένας
δεν μπορεί να υπηρετεί δύο κυρίους. Επειδή, ή τον ένα θα μισήσει, και τον άλλο
θα αγαπήσει, ή στον ένα θα προσκολληθεί και τον άλλο θα καταφρονήσει» (Ματθ. 6:24).
Επιστρέφοντας στα λόγια του Παύλου, διαβάζουμε την προειδοποίηση ότι αυτοί
που πράττουν τα έργα της σάρκας (μοιχεία, πορνεία, θυμοί, φιλονικίες,
διαπληκτισμοί, κ.α.) δεν θα κληρονομήσουν την Βασιλεία του Θεού. (Γαλάτες
5:19-21). Και κλείνουμε ενθυμούμενοι τα λόγια του
Ιακώβου: «Πειράζεται
όμως κάθε ένας από την δική του επιθυμία, καθώς παρασύρεται και δελεάζεται.
Έπειτα, η επιθυμία αφού συλλάβει γεννάει την αμαρτία, και η αμαρτία μόλις
εκτελεστεί γεννάει το θάνατο» (Ματθ.
6:24). Που βρίσκεται και από πού ενεργεί αυτή η «δική
του επιθυμία»; Μέσα στην σάρκα του… Ποια είναι η υπόσταση
της; Αγγελική προσωπικότητα, η οποία μπορεί να «συλλάβει», όταν ο άνθρωπος πιαστεί στα δίχτυα της, και να «γεννάει
την αμαρτία», η οποία «γεννάει το θάνατο».
Ας δώσουμε λοιπόν την μάχη μας ενάντια στις δυνάμεις του σκότους. Με τον
Χριστό μαζί είμαστε νικητές!